Tot de clerus van het bisdom Rome

Ik wil een groot applaus vragen voor jullie allen hier aanwezig en voor alle priesters en diakens van Rome!

Dierbare priesters en diakens die jullie dienst verrichten in het bisdom Rome, dierbare seminaristen, ik groet jullie allemaal met genegenheid en vriendschap!

Ik dank zijne eminentie de kardinaal-vicaris voor zijn welkomstwoorden en voor de presentatie die hij heeft gegeven, waarin hij iets vertelde over jullie aanwezigheid in deze stad.

Ik wilde jullie graag ontmoeten om jullie van dichtbij te leren kennen en om samen met jullie op weg te gaan. Ik dank jullie voor jullie leven, gegeven ten dienste van het Rijk, voor jullie dagelijkse inspanningen, voor zoveel edelmoedigheid in de uitoefening van het dienstwerk, voor alles wat jullie in stilte beleven en wat soms gepaard gaat met lijden of onbegrip. Jullie verrichten verschillende diensten, maar jullie zijn allemaal kostbaar in Gods ogen en bij de verwezenlijking van zijn plan.

Het bisdom Rome presideert (de wereldkerk) in de naastenliefde en in de gemeenschap, en kan deze zending vervullen dankzij elk van jullie, in de band van genade met de bisschop en in de vruchtbare medeverantwoordelijkheid met heel het volk van God. Ons bisdom is werkelijk bijzonder, omdat hier zoveel priesters uit verschillende delen van de wereld komen, vooral om te studeren; en dit betekent dat ook het pastorale leven – ik denk vooral aan de parochies – gekenmerkt wordt door deze universaliteit en door de wederzijdse gastvrijheid die daarmee gepaard gaat.

Juist vanuit dit universele perspectief dat Rome biedt, wil ik van harte enkele overwegingen met u delen.

De eerste opmerking, die mij bijzonder ter harte gaat, betreft de eenheid en de gemeenschap. In het zogezegde ‘hogepriesterlijke gebed’ heeft Jezus, zoals we weten, de Vader gevraagd dat de zijnen één mogen zijn. Vgl: Joh 17, 20-23 [[b:Joh 17, 20-23]] De Heer weet heel goed dat we alleen verenigd met Hem en onderling verenigd vrucht kunnen dragen en de wereld een geloofwaardige getuigenis kunnen geven. De priesterlijke gemeenschap hier in Rome wordt bevorderd door het feit dat men volgens een oude traditie gewoon is om samen te wonen, zowel in pastorieën als in colleges of andere residenties. De priester is geroepen om man van gemeenschap te zijn, omdat hij deze als eerste beleeft en voortdurend voedt. We weten dat deze gemeenschap vandaag de dag wordt belemmerd door een cultureel klimaat dat een geïsoleerd of autoreferentieel bestaan in de hand werkt. Niemand van ons is gevrijwaard van deze valkuilen die de stevigheid van ons geestelijk leven en de kracht van ons ambt bedreigen.

Maar we moeten waakzaam blijven, want naast de culturele context stuiten de gemeenschap en de onderlinge broederlijkheid ook op enkele, om zo te zeggen, ‘interne’ belemmeringen, die betrekking hebben op het kerkelijk leven van het bisdom, de interpersoonlijke relaties, en ook op wat er leeft in ons hart, met name dat gevoel van vermoeidheid dat bovenkomt omdat we bepaalde beproevingen hebben doorgemaakt, omdat we ons niet begrepen en gehoord voelden, of om andere redenen. Ik zou jullie graag willen helpen, met jullie op weg zijn, zodat ieder rust hervindt in zijn eigen dienstwerk; maar juist daarom vraag ik jullie om een nieuwe impuls in de priesterlijke broederlijkheid, die wortelschiet in een solide geestelijk leven, in de ontmoeting met de Heer en in het luisteren naar zijn Woord. Gevoed door deze levenskracht slagen we erin vriendschappelijke relaties te onderhouden, waarbij we elkaar hoogachten Vgl: Rom. 12, 10 [[b:Rom. 12, 10]] we worden de behoefte aan de ander gewaar om te groeien en verder vorm te geven aan datzelfde kerkelijke spanningsveld.

De gemeenschap moet ook tot uiting komen in de inzet binnen dit bisdom; met verschillende charisma’s, verschillende vormingstrajecten en ook verschillende diensten, moet de inspanning om dit bisdom te ondersteunen nochtans één zijn. Ik vraag iedereen om aandacht te schenken aan de pastorale weg van deze Kerk die lokaal is, maar ook universeel vanwege degene die haar leidt. Samen op weg zijn is altijd een garantie van trouw aan het Evangelie; samen en in harmonie, zoekend om de Kerk te verrijken met het eigen charisma, maar ter harte nemend dat wij het ene lichaam vormen waarvan Christus het Hoofd is.

De tweede opmerking ik jullie wil meegeven, betreft de voorbeeldigheid. Ter gelegenheid van de priesterwijdingen op 31 mei jongstleden heb ik in de homilie[9962|+0] gewezen op het belang van een transparant leven, op basis van de woorden van de heilige Paulus, die aan de oudsten van Efeze zegt: “Gij weet hoe ik … onder u heb geleefd” (Hand 20, 18) [b:Hand 20, 18]. Ik vraag u vanuit het hart van een vader en een herder: laten we ons allemaal inspannen om geloofwaardige en voorbeeldige priesters te zijn! We zijn ons bewust van de beperkingen van onze natuur en de Heer kent ons ten diepste; maar we hebben een buitengewone genade ontvangen, er is ons een kostbare schat toevertrouwd waarvan wij beheerders, dienaren zijn. En van een dienaar wordt trouw gevraagd. Niemand van ons is immuun voor de verleidingen van de wereld, en deze stad met haar duizend en één verleidingen zou ons ook kunnen afleiden van het verlangen naar een heilig leven en ons voeren tot een nivellering naar beneden, waar de diepe waarden van het priester-zijn verloren gaan. Laat u opnieuw aantrekken door de roeping van de Meester, om de liefde van het eerste uur te voelen en te beleven, die u ertoe heeft aangezet sterke keuzes te maken en moedige offers te brengen. Als we samen proberen om voorbeeldig te zijn in het leiden van een nederig leven, dan kunnen we de vernieuwende kracht van het Evangelie tot uitdrukking brengen voor elke man en elke vrouw.

Een laatste opmerking die ik jullie wil meegeven, betreft de blik op de uitdagingen van onze tijd op een profetische manier. We maken ons zorgen en zijn bedroefd over alles wat er dagelijks in de wereld gebeurt: we worden diep geraakt door de gewelddadigheden die de dood tot gevolg hebben; we worden aangesproken door de ongelijkheden, de armoede van allerlei soort, de vele vormen van sociale uitsluiting en het wijdverbreide lijden dat de kenmerken aanneemt van een onbehagen dat inmiddels niemand meer spaart. En deze realiteiten spelen zich niet alleen elders af, ver van ons vandaan, maar raken ook onze stad Rome, die getekend wordt door talrijke vormen van armoede en ernstige noden zoals die van de huisvesting. Een stad waarin, zoals paus Franciscus opmerkte, de “grote schoonheid” en de schittering van de kunst haar gelijke zou moeten vinden in “het simpele fatsoen en het normale functioneren op de plekken en in de situaties van het gewone, alledaagse leven. Want een stad die leefbaarder is voor haar inwoners, is ook gastvrijer voor iedereen.’ Paus Franciscus - Homilieën - Tijdens de Eerste Vespers met Te Deum (31 december 2023)[[9961]]

De Heer heeft juist ons uitverkoren in deze tijd vol uitdagingen, die ons soms groter lijken dan onze krachten. We zijn geroepen om deze uitdagingen te omarmen, ze in het licht van het Evangelie te interpreteren en ze te beleven als kansen om te getuigen. Laten we er niet voor weglopen! Mogen zowel de pastorale inzet als de studie voor iedereen een leerschool worden om te leren hoe we het Rijk van God kunnen opbouwen in het heden van een complexe en stimulerende geschiedenis. In recente tijden hebben we het voorbeeld gehad van heilige priesters die de passie voor de geschiedenis wisten te combineren met de verkondiging van het Evangelie, zoals don Primo Mazzolari en don Lorenzo Milani, profeten van vrede en gerechtigheid. En hier in Rome hebben we don Luigi Di Liegro gehad, die, geconfronteerd met zoveel armoede, zijn leven heeft gegeven om wegen te zoeken naar gerechtigheid en menselijke opbouw. Laten we putten uit de kracht van deze voorbeelden om door te gaan met het zaaien van heiligheid in onze stad.

Dierbaren, ik verzeker u van mijn nabijheid, mijn genegenheid en mijn bereidheid om samen met u op weg te gaan. Laten we ons priesterlijk leven aan de Heer toevertrouwen en Hem vragen om te groeien in eenheid, in voorbeeldigheid en in profetische inzet om onze tijd te dienen. Moge de hartstochtelijke oproep van de heilige Augustinus ons begeleiden, die zei: “Bemin deze Kerk, blijf in deze Kerk, wees deze Kerk. Heb de Goede Herder lief, de wondermooie Bruidegom, die niemand bedriegt en niet wil dat iemand verloren gaat. Bid tevens voor de verdwaalde schapen, dat ook zij mogen komen, ook zij mogen herkennen, ook zij mogen beminnen, opdat er één kudde en één herder zij.” Augustinus - Homilieën - Preken (0) - 138, 10[[880|+0]] Dank u wel!