Homilie bij de Heilige Mis met studenten van het Opus Dei

Beste jonge universiteitsstudenten en docenten van het Opus Dei!

U hebt de wens geuit om de paus te ontmoeten aan de Eucharistische Tafel, terwijl u, afkomstig van verschillende Italiaanse universiteiten, in Rome bent om deel te nemen aan bijscholingscursussen en geestelijke vorming. En ik dank u voor dit blijk van geloof en liefde voor de Eucharistie en voor de paus, plaatsvervanger van Christus op aarde.

Het doel van uw instelling is de heiliging van het leven terwijl men in de wereld blijft, op de eigen werkplek en in het eigen beroep: het Evangelie in de wereld beleven, er middenin leven, maar haar tegelijkertijd transformeren en verlossen met de liefde voor Christus! Uw ideaal is werkelijk groots en liep van meet af aan vooruit op de lekentheologie die de Kerk van het Concilie en post-concilie kenmerkte.

Dit is in feite de boodschap en spiritualiteit van het Opus Dei: in de wereld, in elke situatie, in verbondenheid met God leven, ernaar streven zichzelf te verbeteren met behulp van de genade, en Jezus Christus bekendmaken door het getuigenis van uw leven.

En wat is er mooier en inspirerender dan dit ideaal? U, ingebed in en verweven met deze vreugdevolle en teneergeslagen mensheid, wilt haar liefhebben, verlichten, redden: moge u gezegend en altijd bemoedigd worden in uw streven!

Ik begroet u vanuit het diepst van mijn hart en denk daarbij aan de diepgaande en ontroerende oproep van de heilige Paulus aan de Efeziërs: “Spreekt elkander toe in psalmen en hymnen en liederen, ingegeven door de Geest. Zingt en speelt voor de Heer van ganser harte. Zegt altijd voor alles dank aan God de Vader in de naam van onze Heer Jezus Christus” (Ef 5,19-20) [b:Ef 5,19-20].

Wij willen hier vertoeven, in gebed met Christus, in Christus en door Christus; wij willen genieten van de vreugde die voortkomt uit de waarheid; wij willen tezamen de Heer prijzen, die in het immense mysterie van zijn liefde niet alleen ervoor koos mens te worden, maar ook bij ons te blijven in de Eucharistie. De liturgie van vandaag NvdV, de 20e zondag door het... NvdV, de 20e zondag door het jaar, B. is immers volledig gericht op dit allerhoogste mysterie, en Jezus zelf is de Goddelijke Meester die ons leert hoe wij dit verheven en onvergelijkbare Sacrament moeten begrijpen en ervaren.

Jezus zegt in de synagoge van Kafarnaüm duidelijk: “Ik ben het brood dat uit de hemel is neergedaald... Het brood dat ik zal geven is mijn lichaam tot leven van de wereld... Mijn lichaam is waarachtig voedsel en mijn bloed is ware drank... Dit is het brood dat uit de hemel is neergedaald, niet zoals het brood dat uw voorouders aten en niettemin gestorven zijn” Vgl: Joh. 6 [[b:Joh. 6]].

Jezus zegt letterlijk “vlees” en “bloed”, “eten” en “drinken”, ook al wist hij dat hij daarmee de gevoeligheid en mentaliteit van de Joden zou kwetsen. Dat wil zeggen, Jezus spreekt over zijn ware Persoon, geheel en al, niet symbolisch, en maakt duidelijk dat zijn offer een “offer” is, dat voor het eerst zal worden voltrokken tijdens het Laatste Avondmaal, op mystieke wijze vooruitlopend op het Offer aan het Kruis, en dat door de eeuwen heen zal worden doorgegeven middels de Heilige Mis. Het is een mysterie van het geloof, waarvoor we niet anders kunnen dan knielen in aanbidding, in stilte, in bewondering.

De Imitatio Christi De Navolging van Christus,...De Navolging van Christus, boek IV, hoofdstuk XVII, 1. waarschuwt tegen een merkwaardig en nutteloos onderzoek van dit ondoorgrondelijke Sacrament, dat bovendien gevaarlijk kan zijn: “Qui scrutator est maiestatis, opprimetur a gloria” Wie naar majesteit zoekt,...Wie naar majesteit zoekt, onderdrukt de heerlijkheid! Paulus VI zaliger gedachtenis, zei in het Credo van het Volk van God, waarin hij de specifieke leer van het Concilie van Trente[d:21] en zijn encycliek Mysterium Fidei[392|+0] samenvatte: “Christus kan in dit sacrament alleen aanwezig zijn door de omzetting van de werkelijkheid van het brood in zijn Lichaam en door de omzetting van de werkelijkheid van de wijn in zijn Bloed, terwijl alleen de door onze zintuigen waargenomen eigenschappen van het brood en de wijn onveranderd blijven. Deze mysterievolle transformatie wordt door de Kerk terecht transsubstantiatie genoemd.” Paus Paulus VI - Motu Proprio - Solemni hac liturgia - Credo van het Volk van God - Sollemnis Professio Fidei - Ter afsluiting van het jaar van het geloof (30 juni 1968)[[763]].

Alle kerkvaders hebben altijd de realiteit van de goddelijke aanwezigheid bevestigd; we herinneren ons slechts de filosoof Justinus die in de “Apologia” aandringt op nederige en vreugdevolle aanbidding: “Nadat de gebeden en de eucharistische dankzegging zijn afgesloten, roepen alle aanwezigen: ‘Amen!’ Amen betekent in het Hebreeuws ‘laat het zo zijn’... We nemen het immers niet als gewoon brood en gewone drank tot ons; maar zoals Jezus Christus, onze Verlosser, door het woord van God mens geworden, vlees en bloed heeft aangenomen voor onze verlossing, zo is de voeding, geconsacreerd met het dankgebed gevormd door de woorden van Christus en die ons bloed en vlees voedt door assimilatie, volgens onze leer het vlees en bloed van de mensgeworden Jezus” Justinus - Apologie - Apologetica contra Antonius Pius (0) - Justinus, Apologia I , 65-67[[1026|+0]].

Daarom zeg ik u: wees overtuigde aanbidders van de Eucharistie, met volledig respect voor de liturgische regels, met vrome en begripvolle ernst, die niets afdoet aan vertrouwdheid en tederheid.

Jezus vervolgt zijn betoog over het “Brood des Levens’ en voegt eraan toe: “Wie van dit brood eet, zal eeuwig leven... Maar wie het vlees van de Mensenzoon niet eet en zijn bloed niet drinkt, heeft geen leven in zich... Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, heeft eeuwig leven en ik zal hem doen opstaan op de laatste dag.”

In deze context spreekt Jezus over “eeuwig leven”, over “glorieuze verrijzenis” en over “de laatste dag”. Niet dat Jezus het aardse leven vergeet of veracht; integendeel! Jezus zelf spreekt over de talenten die ieder mens moet ontwikkelen en verheugt zich over de werken van mensen die bijdragen aan de geleidelijke bevrijding van diverse vormen van slavernij en onderdrukking en aan de verbetering van het menselijk bestaan.

Maar we mogen niet in de val trappen van historische en aardse immanentie; we moeten door de geschiedenis heen om het eeuwige en glorieuze leven te bereiken: een moeizame, moeilijke en dubbelzinnige weg, omdat die verdienstelijk moet zijn! Hier is Jezus dan, levend en aanwezig op onze dagelijkse reis, om ons te helpen onze ware bestemming te realiseren, een onsterfelijk en gelukkig leven.

Zonder Christus is het onvermijdelijk om verdwaald, verward en zelfs wanhopig te raken! Dante Alighieri[d:567], een man van de wereld en van geloof, een poëtisch genie en expert in de theologie, begreep dit met heldere precisie toen hij in de parafrase van het Onze Vader, dat door de zielen in het vagevuur wordt gebeden, leert dat in de harde woestijn van het leven, zonder een innige verbondenheid met Jezus, het ‘manna’ van het Nieuwe Testament, het ‘brood dat uit de hemel is neergedaald’, de mens die alleen op eigen kracht vooruit wil komen, in werkelijkheid achteruitgaat.

“O geef ons heden ook het daagliks manna; / want die ’t in deze woestenij moet derven, / gaat achterwaarts, hoe meer hij voort wil komen.” Dante Alighieri, De...Dante Alighieri, De Goddelijke Komedie, Vagevuur, XI, 13-15, vert. C. Kops ofm. Alleen door de Eucharistie is het mogelijk de heroïsche deugden van het christendom te beleven: naastenliefde, tot het punt dat we onze vijanden vergeven, liefde voor hen die ons lijden bezorgen, ons leven geven voor anderen; kuisheid, op elke leeftijd en in elke situatie; geduld, vooral in tijden van lijden en wanneer we geschokt zijn door Gods stilte in de drama’s van de geschiedenis of in ons eigen bestaan. Laten we daarom altijd eucharistische zielen zijn, opdat we authentieke christenen mogen zijn!

Het is de meest indrukwekkende en veeleisende uitspraak: “Mijn vlees is waarachtig voedsel en mijn bloed is ware drank. Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, blijft in mij en ik in hem. Zoals de levende Vader mij gezonden heeft en ik leef door de Vader, zo zal ook hij die zich met mij voedt, leven door mij.” Ernstige woorden! Veeleisende woorden! De Eucharistie is een transformatie, een levenslange verbintenis: “Ik ben het niet langer die leef,” zei Paulus, “maar Christus leeft in mij” (Gal 2,20; 1 Kor 2,2) [b:Gal 2,20; 1 Kor 2,2]. En Christus gekruisigd! Het ontvangen van de Eucharistie betekent getransformeerd worden in Christus, in Hem verblijven, voor Hem leven! De christen moet uiteindelijk slechts één zorg en één ambitie hebben: leven voor Christus, ernaar streven Hem na te volgen in opperste gehoorzaamheid aan de Vader, in aanvaarding van leven en geschiedenis, in totale toewijding aan de naastenliefde, in alomvattende maar sobere goedheid. De Eucharistie wordt zo tot een ​​levensprogramma.

Veelbeminden!
Ter afsluiting van deze meditatie vertrouw ik u toe aan de Allerheiligste Maria: moge zij, die drieëndertig jaar lang de zichtbare aanwezigheid van Jezus heeft genoten en haar Goddelijke Zoon met de grootste zorg en tederheid heeft behandeld, u altijd naar de Eucharistie begeleiden; moge zij u dezelfde gevoelens van aanbidding en liefde schenken.

Keer na deze mystieke en broederlijke ontmoeting terug naar uw werk met een hernieuwd voornemen om uw spiritualiteit intens te beleven:

– Weest overal verspreiders van licht met de volledige en overtuigde orthodoxie van de christelijke en katholieke leer, met nederigheid maar met moed, in de volmaakte bekwaamheid van uw beroep;

– Weest vredestichters, met uw liefde voor allen, gekenmerkt door begrip, respect, gevoeligheid en geduld, in de wetenschap dat ieder mens zijn eigen leed en geheim in zich draagt;

– Weest tenslotte zaaiers van vreugde met uw concrete naastenliefde en uw serene overgave aan de Voorzienigheid, indachtig wat paus Johannes Paulus I zaliger gedachtenis zo beminnelijk zei: “Wij weten dat God altijd zijn ogen op ons gericht houdt, zelfs wanneer het nacht lijkt” Paus Johannes Paulus I - Angelus/Regina Caeli - Angelus (10 september 1978) - Johannes Paulus I, Toespraak 10 september 1978[[9955|+0]].

Mijn vaderlijke en welwillende apostolische zegen vergezelle u!