U zult uit Lourdes vertrekken als missionarissen van hoop

Broeders en zusters, pelgrims uit Frankrijk en de hele wereld,

als ik jullie vanmorgen zo zie, hier bijeen in het huis van onze Moeder, zie ik het universele gezicht van de Kerk. Sommigen van jullie hebben continenten doorkruist, vermoeidheden overwonnen en jullie vreugde en lasten meegebracht naar deze heilige Grot. Wat een geluk om samen te zijn, één hart, één familie! Un solo corazón, una sola famiglia!

Ik wil in het bijzonder de pelgrims begroeten die uit alle provincies en bisdommen van Frankrijk zijn gekomen. Jullie betreden vandaag de grond van dit gezegende land dat zoveel genade heeft ontvangen. Moge deze pelgrimstocht de vlam van het geloof in jullie huizen en parochies opnieuw doen oplaaien. Breng de troost van Lourdes over aan jullie buren, aan jullie naasten en aan het hele Franse volk.

De teksten die de liturgie ons deze zondag voorlegt, raken aan een centraal aspect van de boodschap die de Maagd Maria aan de heilige Bernadette is komen toevertrouwen: een tedere en dringende oproep tot bekering. Jezus werpt in het evangelie een blik van waarheid en diepe droefheid op de gesloten harten: „Jullie hebben geen berouw getoond!" (Mt. 21, 32) [b:Mt. 21, 32]. Waarom deze wond in het hart van Christus? Omdat God het verlies van zijn kinderen niet wil. De profeet Ezechiël herinnert ons hieraan: „Ieder mens die kwaad doet en in die toestand sterft, zal vanwege zijn kwaad sterven", terwijl, als hij zich bekeert, als hij „zijn ogen opent en zich afkeert van zijn misdaden, hij zeker zal leven en niet zal sterven." Vgl: Ez. 18, 26.28 [[b:Ez. 18, 26.28]] Daarom klinken de oproepen tot boetedoening onophoudelijk door in de Heilige Schrift en doorklinken ze in de verkondiging van het Evangelie door de eeuwen heen. Ze hebben een heilzame ernst om de urgentie en de noodzaak ervan te benadrukken: het is vandaag – niet morgen – dat men zich moet bekeren; vandaag is het gunstige moment, de dag van het heil. Vgl: 2 Kor. 6, 2 [[b:2 Kor. 6, 2]] Ja, God wil dat de mens leeft, dat hij zijn ogen opent en tot Hem terugkeert. Zich bekeren betekent de wegen van de dwaling verlaten om de weg van het leven in te slaan, door ons hart te openen voor de enige vreugde die niet vergaat.

Jezus zelf neemt geen blad voor de mond wanneer Hij tot bekering aanspoort, zoals bijvoorbeeld de heilige Lucas ons vertelt: „Als jullie je niet bekeren, zullen jullie allen omkomen" (Lc. 13, 5) [b:Lc. 13, 5]. Maar Hij verbreedt de horizon van het aardse leven tot die van het eeuwige leven. Terwijl het geluk hier op aarde een vluchtige, relatieve realiteit is, die helaas voor sommigen soms onbereikbaar is, is het ware geluk daarentegen aan iedereen beloofd, in hoop; en het zou het voornaamste doel moeten zijn van ons zoeken, onze inspanningen en onze keuzes. Heeft de Maagd Maria niet tegen de heilige Bernadette gezegd: „Ik beloof je niet dat je gelukkig zult zijn in deze wereld, maar in de volgende"?

Deze belofte, die hier zelf is verkondigd, klinkt met een bijzondere kracht door in dit land, Frankrijk, en zet onze hedendaagse denkwijzen op zijn kop. Op dit moment in de geschiedenis, te midden van een samenleving die op zoek is naar vooruitgang en materieel welzijn, maar soms in de verleiding komt om de horizon van de eeuwigheid te vergeten, komt Maria ons herinneren aan de grootsheid en de omvang van onze roeping tot het leven, tot het eeuwige leven. Tegenover de huidige stromingen die de waarde van het menselijk leven in het licht van ziekte, lijden of ouderdom opnieuw willen definiëren, staat de Grot van Massabielle als een heiligdom van christelijke hoop. Hier wordt geen enkele kwetsbaarheid afgewezen. Uw krukken, uw rolstoelen, uw verborgen tranen zijn geen obstakels: dit is juist de plek bij uitstek waar u ten volle wordt gerespecteerd, verwelkomd en getransformeerd door de oneindige liefde van God. Lourdes is de gezegende plaats van een geloofsbelijdenis in de schoonheid en de heiligheid van het leven, want daar wordt het leven verwelkomd als een kostbaar geschenk van God, geroepen om zich voor eeuwig te ontplooien in de liefde van de Vader.

„Ik beloof het je"! Ja, het eeuwige leven is een solide, zekere belofte die de Heer ons doet. Hij heeft het ons al verworven door zijn dood aan het kruis en zijn verrijzenis, en Hij verwezenlijkt het al elke dag in ons door de genade van het doopsel. Het ligt binnen ons bereik, maar het is aan ons om het vrijwillig te aanvaarden, het te grijpen en er geen obstakel voor te vormen; maar het obstakel voor de genade en het eeuwige leven, het enige obstakel, is de zonde, het in zichzelf gekeerd zijn, die afwijzing van God die ons opsluit in onze duisternis! Onze persoonlijke verantwoordelijkheid staat dus op het spel, en die is groot! God heeft ons vrij willen hebben, want vrijheid is een voorwaarde voor liefde; men kan niet uit dwang liefhebben. Deze vrijheid die ons geschonken is, moeten we inzetten in een „ja" tegen Christus, met de hulp van zijn genade en in de voetsporen van Maria; een „ja" dat voortdurend wordt hernieuwd, en dat tot onze laatste ademtocht: „nu en op het uur van onze dood...", zeggen we in het „Wees gegroet, Maria".

Deze dringende oproep tot bekering vinden we terug in de woorden die Maria hier zelf uitsprak: „Boete! Boete! Boete!". Ze herhaalt het woord drie keer...! En ze nodigt Bernadette uit om bepaalde gebaren te verrichten! Waarom dan? Zijn we zo traag van begrip? Vinden we onszelf te gemakkelijk zondeloos? Doen we er niet genoeg aan? De Maagd vraagt ons om boete te doen, niet alleen voor onszelf, die dat nodig hebben, maar ook 'voor de zondaars', voor een wereld die er slecht aan toe is. Hoe kunnen onze harten niet geraakt worden door de steeds meer wijdverspreide conflicten, die zoveel onschuldige levens vernietigen? Maar het kwaad dat onze tijd teistert, komt voort uit het hart van de mens; God is er niet verantwoordelijk voor: 'Het is niet mijn gedrag dat niet goed is', zegt Hij tegen de zonen van Israël, 'maar het uwe' (Ez. 18, 25) [b:Ez. 18, 25]. Het is dus het hart van de mensen dat moet veranderen, te beginnen bij het onze.

Boetedoening is een werk dat voortkomt uit liefde in solidariteit met de mensheid: liefde voor God, wiens Hart wij willen helen van de wond die onze zonden hebben veroorzaakt; liefde voor al onze medemensen die deze oproep tot bekering niet horen en door hun fouten naar de dood worden geleid. Deze oproep tot bekering geldt ook voor de Kerk zelf op haar aardse pelgrimstocht. Zij moet de moed hebben om deze bekering als eerste te beleven. Om de diepe wonden, de ontrouw en de pijnlijke dwalingen die in haar midden zijn begaan te genezen, moeten wij ons nederig onder de zuiverende blik van de Heer plaatsen. Het erkennen van onze eigen fouten is onmisbaar voor onze geestelijke vooruitgang, zoals de heilige Augustinus schreef: „Laat wat je bent je altijd een doorn in het oog zijn, als je wilt bereiken wat je niet bent." Augustinus - Toespraken (0) - 169, 15.18[[3598|+0]]

De herinnering van onze Moeder aan onze plicht tot gebed en bekering vervult ons met grote hoop, want zij wijst ons de weg om de gang van zaken te veranderen, een weg die niets anders is dan ons te verenigen met het lijden van Christus. Beste zieken die lijden kennen, en die in Lourdes zo talrijk zijn, het is voor u mogelijk om uw smarten en pijn te beleven in deze geest van offer, om deel te nemen aan dit verlossingsproces waar de wereld zo'n grote behoefte aan heeft. In die zin bevinden jullie je werkelijk in het hart van de Kerk, en is jullie rol onvervangbaar.

Pelgrims, broeders en zusters, jullie zullen Lourdes niet verlaten zoals jullie hier zijn aangekomen: jullie zullen vertrekken als missionarissen van de hoop! Dat is het wonder van deze plek: de vreugde van de hoop doen opbloeien in het hart van beproeving en leed. De Maagd Maria geneest onze blik en verandert onze harten door ze vrede te schenken. Wordt in jullie landen, jullie bisdommen en jullie gezinnen actieve getuigen van deze goddelijke kracht en tederheid, die ons in staat stellen de weg voort te zetten en het doel te bereiken. Gedragen door het gebed van de zieken en de liefde van onze Moeder, ga vol vertrouwen de toekomst tegemoet. Vrees de stormen van de wereld niet: de heilige Moeder van God waakt over onze tocht, zij hult de Kerk in haar mantel van tederheid; als stralende morgenster leidt zij onze schreden om ons in vreugde te laten delen in het leven zelf van haar Zoon Jezus.

Amen.