Afrikaanse jongeren moeten geweld en corruptie afwijzen

Dierbare broeders en zusters,

Het Evangelie dat we hebben gehoord (Joh. 6, 1-15) [b:Joh. 6, 1-15] is het woord van verlossing voor de hele mensheid. Dit goede nieuws wordt vandaag overal ter wereld verkondigd; voor de Kerk in Kameroen klinkt het als een voorzienige verkondiging van Gods liefde en van onze gemeenschap.

De apostel Johannes beschrijft een grote menigte (Joh. 6, 2-5, vgl. vv. 2-5) [b:Joh. 6, 2-5], net zoals wij hier nu zijn. Voor al die mensen is er echter heel weinig voedsel: slechts "vijf gerstebroden en twee vissen" (Joh. 6, 9, v. 9) [b:Joh. 6, 9]. Gezien deze onevenredigheid vraagt Jezus ons vandaag, net zoals hij destijds aan zijn discipelen vroeg: hoe gaan jullie dit probleem oplossen? Kijk naar al deze hongerige mensen, gebukt onder vermoeidheid. Wat gaan jullie doen?

Deze vraag wordt aan ieder van ons gesteld. Ze wordt gesteld aan de vaders en moeders die voor hun gezin zorgen. Ze is gericht aan de herders van de Kerk, die waken over de kudde van de Heer, en ook aan hen die sociale en politieke verantwoordelijkheid dragen voor de mensen en hun welzijn nastreven. Christus stelt deze vraag aan de machtigen en de zwakken, aan de rijken en de armen, aan de jongeren en de ouderen, omdat wij allen op dezelfde manier hongeren. Onze noodzaak herinnert ons eraan dat wij schepselen zijn. Wij moeten eten om te leven. Wij zijn geen God: maar waar is God in het aangezicht van de honger van de mensen?

In afwachting van onze antwoorden geeft Jezus zijn eigen antwoord: "Jezus nam de broden, sprak het dankgebed uit en deelde ze uit aan degenen die zaten; zo ook de vissen, zoveel als ze wilden" (Joh. 6, 11, v. 11) [b:Joh. 6, 11]. Een ernstig probleem werd opgelost door het weinige voedsel dat aanwezig was te zegenen en het te delen met allen die honger hadden. De vermenigvuldiging van de broden en de vissen gebeurde tijdens het delen: dat is het wonder! Er is brood voor iedereen als het aan iedereen wordt gegeven. Er is brood voor iedereen als het wordt genomen, niet met een hand die weggrist, maar met een hand die geeft. Laten we het gebaar van Jezus nauwkeurig bekijken: toen de Zoon van God het brood en de vissen nam, sprak Hij eerst een dankgebed uit. Hij was de Vader dankbaar voor wat een geschenk en een zegen voor alle mensen zou worden.

Op deze manier was er voedsel in overvloed. Het werd niet uit noodzaak gerantsoeneerd. Het werd niet gestolen in strijd. Het werd niet verspild door degenen die zich volproppen in het bijzijn van degenen die niets te eten hebben. Toen het van de handen van Christus naar die van zijn discipelen ging, nam het voedsel voor iedereen toe; het was zelfs overvloedig. Vgl: Joh. 6, 12-13 [[b:Joh. 6, 12-13]] Verbaasd over wat Jezus had gedaan, riepen de mensen uit: "Dit is inderdaad de profeet!" (Joh. 6, 14, vers 14) [b:Joh. 6, 14], dat wil zeggen, degene die in Gods naam spreekt, het Woord van de Almachtige. Het was waar! Jezus gebruikte die woorden echter niet voor persoonlijk gewin. Hij wilde geen koning worden (zie vers 15), want hij was gekomen om met liefde te dienen, niet om te heersen.

Het wonder dat hij verrichtte is een teken van deze liefde. Het toont ons niet alleen hoe God de mensheid voorziet van het brood des levens, maar ook hoe wij deze voeding kunnen delen met alle mannen en vrouwen die, net als wijzelf, hongeren naar vrede, vrijheid en gerechtigheid. Elke daad van solidariteit en vergeving, elke goede inspanning, wordt een stukje brood voor de mensheid die zorg nodig heeft. Toch is dit alleen niet genoeg: het voedsel dat het lichaam voedt, moet met evenveel naastenliefde gepaard gaan met voeding voor de ziel – een voeding die ons geweten ondersteunt en ons standvastig maakt in donkere uren van angst en temidden van de schaduwen van het lijden. Dit voedsel is Christus zelf, die zijn Kerk altijd overvloedig voedt en ons op onze reis sterkt door ons zijn eucharistisch Lichaam te geven.

Zusters en broeders, de eucharistie die wij vieren is de bron van hernieuwd geloof, omdat Jezus onder ons aanwezig wordt. Het sacrament doet niet louter een verre herinnering herleven; het brengt een "gezelschap" tot stand dat ons verandert omdat het ons heiligt. Zalig zijn zij die zijn uitgenodigd voor het Avondmaal van de Heer! Dit altaar zelf, waarrond wij samenkomen voor de eucharistie, wordt een verkondiging van hoop te midden van de beproevingen van de geschiedenis en het onrecht dat wij om ons heen zien. Het is een teken van Gods liefde; in Christus nodigt de Vader ons uit om te delen wat wij hebben, opdat het vermenigvuldigd moge worden in kerkelijke gemeenschap.

De Heer omvat hemel en aarde. Hij kent onze harten en alle situaties – vreugdevolle of droevige – die wij meemaken. Door mens te worden om ons te redden, koos Hij ervoor deel te hebben aan de eenvoudigste en meest alledaagse noden van de mensheid. Honger spreekt ons dus niet alleen aan over onze armoede, maar bovenal over zijn liefde. Laten we dit gedenken telkens wanneer we in hun ogen een broeder of zuster zien die het nodige voor het leven ontbeert. Door hun ogen wordt de vraag herhaald die Jezus aan zijn discipelen stelde: "Wat ga je doen voor al deze mensen?" Getuigen zijn van Christus en zijn daden van liefde navolgen brengt zeker moeilijkheden en obstakels met zich mee, van buitenaf en vanuit onszelf, waar trots het hart kan bederven. Laten we in die omstandigheden echter met de psalmist herhalen: "De Heer is mijn licht en mijn redding; wie zou ik vrezen?" (Ps. 27, 1) [b:Ps. 27, 1]. Ook al wankelen we soms, God moedigt ons altijd aan. "Wacht op de Heer; wees sterk, en laat je hart moed vatten; wacht op de Heer" (Ps. 27, 14, v. 14) [b:Ps. 27, 14].

Beste jongeren, ik wil deze uitnodiging in het bijzonder tot jullie richten, want jullie zijn de geliefde kinderen van het Afrikaanse continent! Als broeders en zusters van Jezus, vermenigvuldig jullie talenten door het geloof, het doorzettingsvermogen en de vriendschap die jullie inspireren. Wees de eerste gezichten en handen die het brood des levens naar jullie naasten brengen, en hen voorzien van het voedsel van wijsheid en bevrijding van alles wat hen niet voedt, maar juist goede verlangens verduistert en hen van hun waardigheid berooft.

Ondanks de rijkdom van het land in Kameroen, ervaren velen zowel materiële als geestelijke armoede. Geef niet toe aan wantrouwen en ontmoediging. Verwerp elke vorm van misbruik of geweld, dat misleidt door gemakkelijke winst te beloven, maar het hart verhardt en ongevoelig maakt. Vergeet niet dat jullie volk nog rijker is dan dit land, want jullie schat ligt in jullie waarden: geloof, familie, gastvrijheid en werk. Wees daarom protagonisten van de toekomst en volg de roeping die God aan ieder van jullie geeft. Laat je niet corrumperen door verleidingen die je energie verspillen en de vooruitgang van de samenleving niet dienen.

Om van je nobele geest de profetische stem van een nieuwe wereld te maken, leer van het voorbeeld dat we zojuist hebben gehoord in de Handelingen van de Apostelen. De eerste christenen gaven moedig getuigenis van de Heer Jezus ondanks moeilijkheden en bedreigingen, en hielden vol zelfs te midden van vervolging. Vgl: Hand. 5, 40-41 [[b:Hand. 5, 40-41]] De discipelen "gaven elke dag in de tempel en thuis... niet op met het onderwijzen en verkondigen van Jezus als de Messias" (Hand. 5, 42, v. 42) [b:Hand. 5, 42], dat wil zeggen de Christus, de Verlosser van de wereld. Ja, de Heer bevrijdt ons van zonde en dood. Het onophoudelijk verkondigen van dit Evangelie is de missie van elke christen, en het is een missie die ik in het bijzonder aan jullie toevertrouw, beste jongeren, en aan de hele Kerk in Kameroen. Wordt Goed Nieuws voor jullie land, net zoals de zalige Floribert Bwana Chui dat is voor het Congolese volk.

Broeders en zusters, onderricht laat een spoor achter, zoals het spoor van de ploeg van de boer in het veld, waardoor het gezaaide vrucht kan dragen. Op dezelfde manier verandert de christelijke verkondiging ons leven en transformeert ze onze geest en ons hart. De verrezen Jezus verkondigen betekent sporen van gerechtigheid achterlaten in een lijdend en onderdrukt land, sporen van vrede te midden van rivaliteit en corruptie, sporen van geloof die ons bevrijden van bijgeloof en onverschilligheid. Met deze evangelieboodschap in ons hart zullen we straks het eucharistische brood delen dat ons voor eeuwig voedt. Laten we met vreugdevol geloof de Heer vragen zijn gave onder ons te vermenigvuldigen ten goede van allen.