Ondanks hun tekortkomingen werden Petrus en Paulus bijzondere getuigen van het Evangelie

Geliefde broeders en zusters,

Vandaag, op één enkele plechtigheid, gedenken wij de heiligen Petrus en Paulus, patroonheiligen van de stad en het bisdom Rome: de een door Jezus gekozen als herder van zijn kudde en de ander gekozen als apostel der heidenen. In hen vereren wij twee pijlers van de Kerk.

Petrus, beschermer van het volk van God, komt vele malen voor in het Nieuwe Testament als iemand die zich inzet voor het behoud van de gemeenschap onder de broeders. Hij is het die, op het Meer van Galilea, na een nacht van schijnbaar vruchteloos werk, tegen de Meester zegt: "Wij hebben niets gevangen; maar op uw woord zal ik de netten uitwerpen" (Lc. 5, 5)[b:Lc. 5, 5], en hij vaart weer uit en neemt de anderen met zich mee. Hij is het die, terwijl velen zich van de Heer afkeren na de harde woorden over het Brood des Levens, tegen de Messias zegt: "Tot wie zullen wij anders gaan?" "Gij hebt de woorden van eeuwig leven" (Joh. 6, 68)[b:Joh. 6, 68], en hij blijft, samen met de andere elf. Hij is het die in Caesarea Jezus als de Zoon van God herkent en namens allen spreekt in de belijdenis van het ene geloof, zoals we in het Evangelie hebben gehoord. (Mt. 16, 13-19)[[b:Mt. 16, 13-19]] Zelfs na de opstanding, aan de oevers van het meer, is hij de eerste die Christus bereikt, zich in het water werpt en voor de anderen uit zwemt, om nederig zijn liefde te vernieuwen en de bevestiging van zijn missie te ontvangen. (Joh. 21, 1-17)[[b:Joh. 21, 1-17]]

En Petrus blijft trouw aan deze missie, zelfs wanneer bijvoorbeeld in Jeruzalem de kwestie van de toelating van onbesneden heidenen tot de doop dreigt de gemeenschap te verdelen. Hij roept de broeders bijeen, luistert naar hen en neemt uiteindelijk, geleid door de Heilige Geest, een besluit, waarmee hij de gemeenschap bewaart en een nieuw tijdperk inluidt voor het hele volk van God: "Wij geloven," zegt hij, "dat wij door de genade van de Heer Jezus..." worden gered (...) zoals zij waren" (Hand. 15, 11)[b:Hand. 15, 11].

Deze grootmoedigheid van geest betekent niet dat Petrus volmaakt is. Tijdens het lijden verloochende hij de Meester, om later oprechte tranen van berouw te huilen (Lc. 22, 54-62)[b:Lc. 22, 54-62]; en Paulus zelf verwijt hem, onder andere omstandigheden, de inconsistentie van sommige van zijn gedragingen. (Gal. 2, 11-14)[[b:Gal. 2, 11-14]] Hij weet echter zijn fouten te erkennen en zich te bekeren, zonder ontmoedigd te raken of te falen in zijn missie om het Evangelie te verkondigen en de kudde van Christus te verzamelen, zelfs tot het punt van martelaarschap, dat hij hier in Rome ondergaat, niet ver van waar wij zijn.

Deze trouwe en geduldige zorg voor eenheid wordt goed uitgedrukt door het symbool van de sleutels, waarmee we hem vaak identificeren. (Mt. 16, 19)[[b:Mt. 16, 19]] Een sleutel breekt immers geen deuren open, maar opent en sluit ze, zoekt erin naar de juiste hendels en begeleidt hun bewegingen, zodat blokkades verdwijnen, poorten Schuifdeuren draaien soepel op hun scharnieren, waardoor ruimtes met elkaar verbonden worden en vele geïsoleerde kamers veranderen in één gastvrij thuis. Zo wordt ook de gemeenschap in de Kerk niet opgebouwd door star vast te houden aan eigen standpunten, maar door in ieders hart te zoeken naar raakvlakken in de Waarheid, in wiens licht ieder een instrument van groei voor de ander wordt.

Vanuit dit perspectief kunnen we de taak die de Heer aan Petrus en zijn opvolgers heeft toevertrouwd ten behoeve van heel het heilige volk van God interpreteren: met zijn hulp luisteren naar de stemmen van ieder, inspiraties onderscheiden, hun paden leiden, dwalingen corrigeren, hun broeders en zusters onderwijzen, aanmoedigen, vermanen en begeleiden, zodat zij, gehoorzaam aan de werking van dezelfde Geest (vgl. 1 Korintiërs 12:1-11), kunnen meewerken aan de redding van elkaar en van de hele mensheid. Petrus' voorbeeld is echter ook een uitnodiging aan elke christen om een bouwer van eenheid te zijn, God centraal te stellen in hun leven en hun broeders en zusters nabij te staan. Aandachtig zijn voor hun ervaringen en behoeften vgl: De Geest en de Bruid 8. - “Allen waren vervuld van de Heilige Geest”. De Heilige Geest in de Handelingen der Apostelen.[[[9398]]], met hen samenleven in liefde en zo "de verkondiging van het Evangelie voltooien" (2 Tim. 4, 17)[[b:2 Tim. 4, 17]]

Dit is ook de leer van Paulus, de andere grote apostel die we vandaag vieren, een onvermoeibare verkondiger van het Goede Nieuws. Ook hij heeft kenmerkende symbolen: het boek en het zwaard, nauw met elkaar verbonden. De auteur van de Brief aan de Hebreeën legt dit goed uit: "Het woord van God is levend en krachtig, scherper dan een tweesnijdend zwaard", in staat om door te dringen "tot de scheiding van ziel en geest" en "de gedachten en bedoelingen van het hart" te onderscheiden. (Hebr. 4, 12)[[b:Hebr. 4, 12]]

Dit is wat God in het hart van de jonge Saulus bewerkte, hem voor zich won (vgl. Filippenzen 3:12) en hem ertoe bracht zich eerst tot het Evangelie te bekeren, een nieuwe naam aan te nemen, het vervolgens over de hele wereld te verkondigen en er uiteindelijk, net als Petrus, van te getuigen. Zelfs in deze stad ging hij zijn leven geven. De apostel der heidenen liet zich transformeren door de kracht van het Woord van God, dat hem van geweld afleidde en hem op het pad van de liefde leidde.

Sint Augustinus zei in een commentaar op zijn bekering en missie: "Toen hij (naar Damascus) ging met een hart dat beefde van de dreigingen en de bloedbaden, werd hij bij naam geroepen en door de hemelse stem ter aarde geworpen (vgl. Handelingen 9:1-7), dat wil zeggen, door het Woord dat hem riep". 299/A augm., 6[[880]] En hij voegde eraan toe: "God nam de vervolger van de Kerk en maakte hem tot een boodschapper van vrede. Hij vergaf hem al zijn zonden en plaatste hem in een ambt waarin hij de zonden van anderen kon vergeven" 299/A augm., 6[[880]]

Dierbare vrienden, het is belangrijk dat we vandaag naar deze twee heiligen – Petrus en Paulus – kijken om te begrijpen hoe wij op onze beurt apostelen en bouwers van eenheid kunnen zijn, edelmoedige dienaren van de waarheid in naastenliefde. In deze geest bereiden we ons voor op de eeuwenoude en indrukwekkende rite van de overhandiging van de pallia aan metropolitane aartsbisschoppen. Deze witte wollen banden, versierd met kruisen, drukken de toewijding uit van elke pastor – en elke christen – om de broeders en zusters die aan hen zijn toevertrouwd op hun schouders te nemen, als lammeren van de kudde des Heren, en om voor hen hun energie, tijd, inspanning en zelfs hun leven op te offeren, zodat het Evangelie allen kan bereiken en de hele wereld er harmonie en eensgezindheid in kan vinden. vgl: Gaudium et Spes, 38[[[575|38]]]

Met deze gevoelens breng ik graag mijn hartelijke groet over aan de leden van de delegatie van het Oecumenisch Patriarchaat van Constantinopel, uitgezonden door onze geliefde broeder, Zijne Heiligheid Bartholomeus, en geleid door Zijne Eminentie Emmanuel, Metropoliet van Chalcedon.

Laten we bidden tot de heiligen Petrus en Paulus, dat zij ons mogen steunen op het pad van gemeenschap in de voetsporen van de Verlosser. Het is het pad dat Hij heeft uitgestippeld, waar Hij bij het Laatste Avondmaal tot de Vader om heeft gebeden (Joh. 17, 21-23)[[b:Joh. 17, 21-23]], het doel waarnaar Hij ons heeft geleerd te verlangen met een vastberaden hoop. vgl: Het spanningsveld tussen menselijke zwakte en goddelijke genade[[[4631]]]