De mensheid snakt naar gerechtigheid en vrede

Beste broeders en zusters, Wij zijn bijeen in deze prachtige kathedraalbasiliek, gewijd aan de Onbevlekte Ontvangenis, Moeder van het Vleesgeworden Woord en Patrones van Equatoriaal-Guinea, om te luisteren naar het woord van de Heer en om de herdenking te vieren die Hij ons heeft nagelaten als bron en hoogtepunt van het leven en de zending van de Kerk. De eucharistie bevat werkelijk alle geestelijke rijkdom van de Kerk: het is Christus, ons Pascha, die zich aan ons geeft; Hij is het levende Brood dat ons voedt. Zijn aanwezigheid in de eucharistie openbaart Gods oneindige liefde voor de hele menselijke familie en de manier waarop Hij ook vandaag nog elke vrouw en elke man ontmoet.

Ik ben blij dat ik dit samen met u mag vieren en de Heer mag danken voor deze 170 jaar evangelisatie in Equatoriaal-Guinea. Het is een passende gelegenheid om stil te staan bij al het goede dat de Heer heeft gedaan, en tegelijkertijd wil ik mijn dank betuigen aan de vele missionarissen, diocesane priesters, catechisten en gelovigen die hun leven hebben gewijd aan de dienst aan het Evangelie.

Zij hebben de verlangens, vragen en wonden van uw volk ter harte genomen en deze verlicht met het woord van de Heer, waardoor zij zelf een teken van Gods liefde onder u zijn geworden. Door het voorbeeld van hun leven hebben zij hun steentje bijgedragen aan de totstandkoming van het Rijk van God, zonder vrees om te lijden voor hun trouw aan Christus.

Het is een geschiedenis die u nooit mag vergeten. Enerzijds verbindt zij u met de universele en apostolische Kerk die u is voorgegaan. Anderzijds heeft zij u tot hoofdrolspelers gemaakt in de verkondiging van het Evangelie en het getuigenis van het geloof, waarmee de profetische woorden van de heilige paus Paulus VI op Afrikaanse bodem in vervulling zijn gegaan: "Afrikanen, vanaf nu bent u missionarissen voor uzelf. De Kerk van Christus is wel degelijk geworteld in deze gezegende bodem" (Preek ter afsluiting van het door de bisschoppen van Afrika georganiseerde symposium, Kampala, Oeganda, 31 juli 1969).

Met dit in gedachten wordt u vandaag opgeroepen om in de voetsporen te treden van de missionarissen, pastores en leken die u zijn voorgegaan. Ieder van u wordt uitgenodigd om een persoonlijke verbintenis aan te gaan die uw hele leven omvat, zodat het geloof – dat zo vreugdevol wordt gevierd in uw gemeenschappen en in uw liturgieën – ook uw liefdadigheidswerk en het verantwoordelijkheidsgevoel jegens uw naaste mag voeden, ter opbouw van het algemeen welzijn.

Een dergelijke verbintenis vereist volharding; zij vraagt inspanning en, soms, opoffering. Toch is zij het teken dat wij werkelijk de Kerk van Christus zijn. De eerste lezing die wij zojuist hebben gehoord, vertelt in slechts enkele verzen hoe een Kerk die onbevreesd en vreugdevol het Evangelie verkondigt, ook een Kerk is die juist om deze reden vervolgd kan worden (cf. Hand. 8,1–8). Niettemin vertelt de Handelingen van de Apostelen ons dat, terwijl de christenen gedwongen werden te vluchten en verspreid raakten, velen zich tot het woord van de Heer wendden en met eigen ogen konden zien hoe degenen die ziek waren in lichaam en geest, genezen werden: dit waren de wondertekenen van Gods aanwezigheid, die grote vreugde brachten aan de hele stad (vgl. vv. 6–8).

Broeders en zusters, zelfs wanneer we geconfronteerd worden met persoonlijke, familiale en sociale situaties die niet altijd gunstig zijn, kunnen we erop vertrouwen dat de Heer aan het werk is en het goede zaad van zijn Koninkrijk laat groeien op manieren die ons onbekend zijn, ook wanneer alles om ons heen onvruchtbaar lijkt, en zelfs in momenten van duisternis. Met dit vertrouwen, geworteld in de kracht van zijn liefde in plaats van in onze eigen verdiensten, zijn wij geroepen om trouw te blijven aan het Evangelie, het te verkondigen, het ten volle te beleven en er met vreugde van te getuigen. God zal niet nalaten tekenen van zijn aanwezigheid te geven, en net zoals Jezus ons in het Evangelie dat we hebben gehoord heeft gezegd, zal hij opnieuw voor ons "het brood des levens" zijn dat onze honger stilt (cf. Joh. 6:35).

Wat is de honger die wij voelen? En waar hunkert deze natie vandaag naar? Het motto dat voor mijn bezoek is gekozen, luidt: "Christus, Licht van Equatoriaal-Guinea, op weg naar een toekomst van hoop." Misschien is dit wel precies de grootste honger van vandaag. Er is honger naar een toekomst doordrongen van hoop, die in staat is een nieuw gevoel van rechtvaardigheid te doen ontstaan en vruchten van vrede en broederschap voort te brengen. Dit is geen onbekende toekomst waarop we passief moeten wachten, maar eerder een toekomst die we zelf geroepen zijn op te bouwen met Gods genade. De toekomst van Equatoriaal-Guinea hangt af van jullie keuzes; zij is toevertrouwd aan jullie verantwoordelijkheidsgevoel en aan jullie gezamenlijke inzet voor het beschermen van het leven en de waardigheid van elke persoon.

Het is daarom noodzakelijk dat alle gedoopten zich betrokken voelen bij het evangelisatiewerk, en zo apostelen van naastenliefde en getuigen van een nieuwe mensheid worden.

Het gaat erom dat jullie, met het licht en de kracht van het Evangelie, deelnemen aan de integrale ontwikkeling van dit land, aan zijn vernieuwing en aan zijn transformatie. De Schepper heeft jullie begiftigd met grote natuurlijke rijkdom: ik spoor jullie aan om samen te werken, zodat dit een zegen voor iedereen mag zijn. Moge de Heer u helpen een samenleving te worden waarin iedereen, ieder naar zijn eigen verantwoordelijkheid, zich steeds vollediger inzet voor het algemeen welzijn in plaats van voor particuliere belangen, en de kloof tussen bevoorrechten en kansarmen overbrugt. Moge er meer ruimte zijn voor vrijheid, en moge de waardigheid van de mens altijd worden gewaarborgd. Mijn gedachten gaan uit naar de allerarmsten, naar gezinnen in moeilijkheden en naar gevangenen die vaak gedwongen zijn te leven onder verontrustende hygiënische en sanitaire omstandigheden.

Broeders en zusters, het is noodzakelijk dat christenen het lot van Equatoriaal-Guinea in eigen handen nemen. Daarom wil ik u aanmoedigen: wees niet bang om het Evangelie te verkondigen en er met uw leven getuigenis van af te leggen! Wees bouwers van een toekomst van hoop, vrede en verzoening, en zet het werk voort dat 170 jaar geleden door de missionarissen is begonnen.

Moge de Onbevlekte Maagd Maria jullie op deze reis bijstaan. Moge zij voor jullie bemiddelen en jullie helpen om genereuze en vreugdevolle volgelingen van Christus te worden.