Auctorem fidei - Errores Synodi Pisoriensis (in bewerking)

Bisschop Pius, dienaar van de dienaren van God. Aan alle christenen: groeten en apostolische zegen.

1. Met onze blik strak gericht op Jezus, de grondlegger en voltooier van het geloof, wil de apostel (Hebr 12) dat wij stilstaan bij welke en hoe grote tegenstand hij van de zondaars tegen zichzelf heeft moeten doorstaan, opdat wij, vermoeid door de inspanningen en gevaren, niet soms de moed verliezen en bijna ten onder gaan. Met deze heilzame gedachte in het achterhoofd is het absoluut noodzakelijk dat wij ons sterken en herkrachten wanneer tegen het Lichaam van Christus zelf, dat de Kerk is (Kol 1), de vurigheid van deze woeste, eindeloze samenzwering steeds heviger oplaait, opdat wij, gesterkt door de Heer en in de kracht van Zijn deugd, beschermd door het schild van het geloof, stand kunnen houden in de dagen van het kwaad en alle vurige pijlen van de boze kunnen doven (Ef 6). In deze woelige tijden, in deze afschuwelijke verwarring, moeten alle goeden een zware strijd leveren waarin de vijanden strijden tegen allen die de christelijke naam dragen; een strijd die voor Ons des te zwaarder is, aangezien op Ons een grotere verantwoordelijkheid rust voor de christelijke godsdienst, omdat Ons de zorg en de pastorale leiding van de gehele kudde zijn toevertrouwd (Sint Siricius aan Imerius van Tarragona, Brief 1 bij Coust) . Maar juist in de zwaarte van deze last die op Onze schouders rust, namelijk „het dragen van de lasten van allen die gebukt gaan”, geldt dat hoe meer Wij ons bewust zijn van Onze zwakheid, des te meer de goddelijke instelling van dit apostolisch ambt Ons tot een standvastiger hoop verheft; een ambt dat zo vast verankerd is in de persoon van de zalige Petrus dat hij, aangezien hij nooit het bestuur van de Kerk mocht verlaten dat hem door Christus was toevertrouwd, zou hij ook nooit nalaten de lasten van de apostolische taak te dragen, overgedragen aan hen die God hem als opvolgers had toevertrouwd om in de eeuwige opvolging te ondersteunen en te beschermen.

2. Te midden van zoveel beproevingen die ons van alle kanten omringen, is er bovenop alle andere kwelling een gebeurtenis bijgekomen die ons juist reden tot verlichting en vreugde had moeten geven, maar die ons juist nog meer verdriet bezorgt. «Want wanneer iemand die onder de naam van priester aan het hoofd staat van de heiligste Kerk van God, het volk van Christus zelf van het pad der waarheid afleidt en het naar de afgrond leidt, en dit doet in een zeer grote stad, dan moet het geween inderdaad verdubbeld worden en moet er met nog grotere zorgvuldigheid worden gehandeld» (H. Celestinus I, Brief 12 bij Coust).

3. Er was reeds, niet in de meest afgelegen streken, maar in het hart van Italië zelf, onder de ogen van Rome en nabij de apostolische zetel, een bisschop die de eer van een dubbele zetel was verleend (Scipione de’ Ricci, voormalig bisschop van Pistoia en Prato), die wij met vaderlijke liefde hebben ontvangen toen hij naar ons toe kwam om het pastorale ambt te aanvaarden; van zijn kant verbond hij zich, krachtens de ritus van de heilige wijding zelf, bij eed tot het betonen van de gepaste gehoorzaamheid en trouw aan Ons en aan deze Apostolische Stoel. Hij is dezelfde die, nadat hij zich met de vredeskus uit Onze omhelzing had teruggetrokken, zich naar het hem toevertrouwde volk begaf, waar hij, omringd door de bedrogpraktijken van leraren met verdorven wijsheid die zich om hem heen hadden verzameld, zijn inspanningen niet meer richtte op het bewaren, eren en vervolmaken – zoals hij had moeten doen – van die prijzenswaardige, rustige vorm van christelijke instelling, die volgens de kerkelijke regel door de vorige bisschoppen al lang geleden was ingevoerd en bijna was ingeburgerd, maar zich daarentegen, onder het voorwendsel van hervormingen, toelegde op het verstoren ervan door het invoeren van opdringerige, ontwrichtende vernieuwingen.

(...) Nadat deze synode van Pistoia uit de schuilhoeken is uitgebroken, waarin zij zich sinds enige tijd heeft verborgen, is er niemand geweest die - vroom en wijze denkend over de verheven religie - niet direct gemerkt heeft dat dit het plan was van de grondleggers (van deze synode) om het zaad van verkeerde doctrine, die zij van te voren door veelvoudige geschriften hebben rondgestrooid, tot één verzamelwerk samen te vatten, om reeds lang verworpen dwaalleren weer in het leven te roepen en de apostolische decreten, waarin zij verworpen werden, hun geloofwaardigheid en autoriteit te ontzeggen.

(...) dat de woorden die op enkele plaatsen hard aankomen, op andere plaatsen nader verklaard zouden zijn of zelfs verbeterd zouden zijn geworden (...) werd geen andere en betere weg ingeslagen, dan door uiteenzetting (exponendis) van de delen, die onder schuilplaats van dubbelzinnigheid een gevaarlijke en verdachte meerduidigheid van inhoud zouden onthullen, de verkeerde duiding duidelijk te maken,welke een dwaalleer ten grondslag ligt.

4. Sterker nog, hoewel hij op Onze aansporing zijn gedachten had gericht op het bijeenroepen van een diocesane synode, riep hij deze met schaamteloze koppigheid bijeen naar eigen inzicht, zodat er juist grotere schade ontstond waar juist een remedie voor diverse kwalen had kunnen worden gevonden. Want zodra deze synode van Pistoia uit de duisternis tevoorschijn kwam waarin zij enige tijd verborgen was gebleven, was er geen enkele persoon van oprechte en vrome godsvrucht en van gedegen wijsheid die niet onmiddellijk inzag dat het weloverwogen voornemen van de opzetters was geweest om de kiemen van de verdorven leerstellingen die zij in zoveel pamfletten hadden verspreid, in één geheel samen te brengen, reeds veroordeelde dwalingen nieuw leven in te blazen en af te wijken van het geloof en het gezag van die decreten waarin de veroordelingen waren uitgesproken.

synodeakten allereerst voorgelegd worden aan 4 bisschoppen en anderen uit de wereldclerus erbij betrokken theologen om deze te onderzoeken (examinandam) Dan hebben wij een groep van meerdere kardinalen en andere bisschoppen van de heilige Roomse Kerk opdracht gegeven het geheel der akten zorgvuldig te onderzoeken, de tegensprekende delen te verzamelen en over deze te discussiëren. De - in onze tegenwoordigheid mondelinge en schriftelijk afgegeven stellingen - hebben wij in ontvangst genomen; zij waren de mening toegedaan, men zou de gehele synode moeten verwerpen als ook de meeste van de door hun verzamelde (tegensprekende) delen door min of meer scherpe veroordelingen (aceribus censuris) moeten berispen, en wel deels op zich, alsook in terugblik op de samenhang van de delen. Na aanhoren en het afwegen van hun opmerkingen waren ook wij bezorgd, enkele uit de gehele synode uitgekozen voorname hoofdstukken van de verkeerde leer, die direct of indirect zich laten terugleiden op de hoofdzakelijk zich door de synode verspreidde verwerpelijke delen, met elkaar in een bepaalde ordening te brengen en ieder van hen onder een bijzondere censuur te laten vallen.

5. Toen wij deze zaken zagen, die naarmate ze op zichzelf ernstiger waren des te dringender om onze pastorale zorg vroegen, aarzelden wij niet om onze aandacht te richten op die beslissingen die het meest geschikt leken om het ontluikende kwaad te genezen of te beteugelen. Allereerst, indachtig de wijze vermaning van onze voorganger, de zalige Zosimus (Sint Zosimus, Brief 2 bij Coust), volgens wie „grote zaken een grondig onderzoek vereisen“, gaven wij opdracht dat de door bisschop Scipone de Ricci uitgegeven

6. En opdat bepaalde hoogmoedige mannen uit deze, weliswaar uiterst nauwkeurige, vergelijking van de passages en uit de bespreking van de uitspraken geen aanleiding zouden nemen tot kwaadsprekerij, hebben wij, om elke wellicht reeds voorbereide spitsvondige opmerking te voorkomen, besloten gebruik te maken van het wijze besluit dat vele van Onze allerheiligste voorgangers en bisschoppen van groot gezag, en ook, juridisch gezien, bepaalde algemene concilies, voorzichtig hebben aangenomen om soortgelijke gevaarlijke situaties en schadelijke nieuwigheden te beteugelen, zoals blijkt uit en wordt aanbevolen door illustere voorbeelden die ons zijn overgeleverd.

Zij kenden de sluwe kunst van de vernieuwers maar al te goed, die, uit vrees de oren van de katholieken te beledigen, er alles aan doen om de valstrikken van hun sluwheid te verhullen onder bedrieglijke woordspelingen, opdat de dwaling, verborgen tussen de ene betekenis en de andere (Sint Leo M., Brief 129 van de Baller-uitgave), zich gemakkelijker in de harten kan nestelen en het zo komt dat – doordat de waarheid van het oordeel door middel van een zeer korte toevoeging of wijziging wordt veranderd – het getuigenis dat heil had moeten brengen, als gevolg van een zekere subtiele wijziging, tot de dood leidt. Als deze ingewikkelde en misleidende manier van redeneren in elke vorm van retoriek al onjuist is, mag zij in geen geval worden toegepast in een synode, waarvan de voornaamste verdienste erin moet bestaan in de leer een zodanig duidelijke en heldere uitdrukking te hanteren dat er geen ruimte blijft voor het gevaar van tegenstrijdigheden. Maar als men zich in het spreken vergist, kan men die slinkse verdediging niet aanvaarden die men gewoonlijk aanvoert en waarbij, wanneer er een al te harde uitdrukking is uitgesproken, wordt deze elders duidelijker uitgelegd of zelfs gecorrigeerd, alsof deze ongebreidelde vrijheid om naar believen te bevestigen en te ontkennen – wat altijd een bedrieglijke list van de vernieuwers was om de dwaling te verdoezelen – niet veeleer zou moeten dienen om de dwaling aan de kaak te stellen in plaats van deze te rechtvaardigen: alsof mensen die bijzonder onvoorbereid zijn om toevallig dit of dat deel van een synode te bestuderen – dat voor iedereen in de volkstaal is uiteengezet – altijd de andere passages bij de hand zouden hebben om ertegenover te stellen, en alsof iedereen bij het vergelijken ervan over een zodanige voorbereiding zou beschikken om ze zelfstandig te kunnen duiden, zodat elk gevaar van misleiding dat deze mensen ten onrechte verspreiden, wordt vermeden. Deze vaardigheid om de dwaling te insinueren is uiterst schadelijk; onze voorganger Celestinus (de heilige Celestinus, Brief 13, nr. 2, bij Coust) ontdekte deze in de brieven van bisschop Nestorius van Constantinopel en veroordeelde haar met een zeer strenge berisping. De bedrieger, die door deze brieven was ontmaskerd, terechtgewezen en ingehaald, hulde de waarheid in duisternis met zijn onsamenhangende veelvuldige uitspraken en, door het ene en het andere opnieuw door elkaar te halen, bekende hij wat hij had ontkend of trachtte hij te ontkennen wat hij had bekend.

Tegen dergelijke valstrikken, die zich helaas in elk tijdperk herhalen, werd geen andere en betere weg ingeslagen, dan door uiteenzetting (exponendis) van de delen, die onder schuilplaats van dubbelzinnigheid een gevaarlijke en verdachte meerduidigheid van inhoud zouden onthullen, de verkeerde duiding duidelijk te maken, welke een dwaalleer ten grondslag ligt die de katholieke opvatting verwerpt.

7. Wij hebben zeer graag gekozen voor een gematigde houding, omdat wij van mening waren dat deze het meest bijdraagt tot het terugbrengen van de geesten naar de eenheid van de geest in de band van de vrede. (En wij verheugen ons erover dat dit met Gods hulp bij velen reeds is gebeurd.) Wij hebben er in de eerste plaats voor willen zorgen dat de hardnekkige aanhangers van de Synode (mochten er nog overblijven, wat God verhoede!) in de toekomst, om nieuwe onrust aan te wakkeren, niet bepaalde katholieke stromingen als bondgenoten bij hun veroordeling kunnen betrekken, bepaalde katholieke scholen als bondgenoten bij hun veroordeling kunnen betrekken, die zij, hoewel weerzinwekkend, tot zich trachten te trekken vanwege een zekere verwrongen gelijkenis in verwante bewoordingen, ondanks het feit dat deze scholen uitdrukkelijk getuigen van inhoudelijke verschillen.

Wat betreft anderen die zich onbedoeld zouden hebben laten meeslepen door een meer welwillende houding ten gunste van de Synode, moge elke aanleiding tot klagen worden weggenomen: voor hen, die recht denken, zoals zij willen overkomen, kan het geen afbreuk doen dat leerstellingen worden veroordeeld die op een zodanige wijze worden uiteengezet dat zij duidelijke dwalingen vertonen waarvan zij verklaren zich volkomen ver verwijderd te zijn.

8. Evenmin zijn wij van mening dat wij tot nu toe voldoende tegemoet zijn gekomen aan de drang van Onze zachtmoedigheid, of, beter gezegd, van de naastenliefde die wij koesteren jegens Onze broeder, aan wie wij, voor zover het in Onze macht ligt, te hulp willen komen indien wij dat nog kunnen (Sint Celestinus, Brief 14 aan het volk, C.P. nr. 8, bij Coust). Wij worden bezield door die naastenliefde waartoe onze voorganger Celestinus werd aangespoord (Brief 13 aan Nestorius, nr. 9), die niet weigerde te wachten – zelfs tegen de wet in, met meer geduld dan men leek te moeten betrachten – op de bekering van de priesters die tot inkeer waren geroepen. Daarom willen en verlangen wij, in navolging van Augustinus en de Milevitische vaders, dat de mannen die verdorven leerstellingen prediken «binnen de Kerk door pastorale zorg worden genezen, in plaats van dat zij, wanneer alle hoop verloren is, daaruit worden uitgesloten, tenzij een of andere noodzaak daartoe dwingt» (Brief 176, nr. 4; 178, nr. 2 van de uitgave van Maur).

9. Om dus geen enkel middel onbenut te laten dat nuttig zou kunnen zijn om de broeder terug te winnen, hebben wij, alvorens verder te gaan, opdracht gegeven hem zeer hartelijke brieven te schrijven om de genoemde bisschop uit te nodigen naar ons te komen, met de belofte dat hij welwillend zou worden ontvangen en dat het hem niet zou worden verboden vrij en openlijk uiteen te zetten wat hij gepast achtte. Eerlijk gezegd hadden wij nog niet alle hoop verloren dat, indien hij die volgzaamheid van geest zou bezitten die Augustinus boven alle andere deugden van een bisschop eiste (Boek 4 van De doop tegen de donatisten, hoofdstuk 5, en boek 5, hoofdstuk 26), zodra hem de belangrijkste leerstellige kwesties die de meeste aandacht leken te verdienen, op eenvoudige en oprechte wijze, zonder polemiek en bitterheid, zouden worden voorgelegd, er geen reden was om te twijfelen dat hij, zich in zichzelf verzamelend, de uitspraken die een duidelijke verdorvenheid vertoonden op de best mogelijke manier zou toelichten en deze openlijk zou verwerpen. En zo zouden, tot grote eer voor hem en tot zeer grote tevredenheid van alle goeden, door middel van een zeer gewenste correctie, op de meest vreedzame wijze de onrust die in de Kerk was ontstaan, tot bedaren zijn gekomen (Sint Celestinus, Brief 16, nr. 2, bij Coust).

10. Nu hij echter, onder verwijzing naar een wankele gezondheid, het niet opportuun heeft geacht gebruik te maken van het hem aangeboden voorrecht, kunnen wij de vervulling van onze apostolische plicht niet langer uitstellen. Het gaat niet alleen om het gevaar voor dit of dat bisdom: „Elke vernieuwing treft de universele Kerk“ (H. Celestinus, Brief 21 aan de bisschoppen van Frankrijk). Reeds sinds lange tijd en van alle kanten wordt niet alleen het oordeel van de hoogste Apostolische Stoel verwacht, maar wordt er met onophoudelijke, herhaalde verzoeken om gesmeekt. Het mag nooit zo zijn dat de stem van Petrus zwijgt op die Leerstoel waarin hij voor altijd leeft en voorzit, en de waarheid van het geloof aanbiedt aan hen die ernaar zoeken (H. Chrysologus, Brief aan Eutyches). Een te langdurig samenleven in dergelijke gevallen is niet verstandig, want wie onder dergelijke omstandigheden samenleeft, is bijna even schuldig aan de misdaad als degene die zulke goddeloze leerstellingen verkondigt (H. Celestinus, Brief 12, nr. 2). Het is daarom noodzakelijk deze plaag uit te roeien, die niet alleen één lid aantast, maar het hele lichaam van de Kerk schaadt (H. Celestinus, Brief 11 aan Cyrillus, nr. 3). Met de hulp van de goddelijke barmhartigheid zullen wij ervoor zorgen dat het katholieke geloof, nadat de meningsverschillen zijn weggenomen, zuiver blijft, en dat degenen die verdorven leerstellingen verdedigen, van hun dwaling worden teruggebracht, en dat degenen wier geloof op de proef is gesteld, door Ons gezag worden gesterkt (Sint Leo M., Brief 23 aan Flaiano C.P., nr. 2).

11. Nadat wij derhalve met volhardende openbare en persoonlijke gebeden het licht van de Heilige Geest hadden afgebeden, zowel door Ons als door de trouwste volgelingen van Christus, en na alles grondig en weloverwogen te hebben onderzocht, hebben Wij besloten verschillende stellingen, leerstellingen en uitspraken uit de Akten en Decreten van de genoemde Synode te veroordelen en af te keuren, hetzij uitdrukkelijk onderwezen, hetzij dubbelzinnig gesuggereerd, met bijbehorende aantekeningen en censuren bij elk daarvan, zoals Wij deze met deze Onze constitutie, die voor altijd van kracht blijft, veroordelen en afkeuren. Het gaat om de volgende.

De verdonkeremaning van waarheden in de Kerk
De stelling die beweert:

In de laatste honderd jaren werd een algemene verduistering van de waarheden van grote betekenis verspreid, welke betrekking heeft op de religie en op de grondslagen van het geloof en de moraalleer van Jezus Christus Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over de genade, over de presdestinatie en over de bronnen van de moraal (uit de 3de zitting) § 1

is ketters.

Over de macht die toegeschreven wordt aan de gemeenschap van de Kerk, om door haar mee te delen aan de Herders.
De stelling, die vastlegt:

"De Kerk werd door God de volmacht gegeven, opdat zij meegedeeld wordt aan de Herders, die haar dienaren voor het zielenheil zijn", Synode van Pistoia,...Synode van Pistoia, Bijeenroepingsbrief. - De stellingen 2 en 3 gaan terug op het in het werk van Edmund Richer De ecclesiastica et politica potestate libellus (Parijs 1611, en latere herdrukken) uitgewerkte leer, welke onderbouwing afkomstig is van het gallicanisme van Febronius. Het werk werd meerdere keren veroordeeld: eerst in 1612 door de Synode van Sens onder Kardinaal Perron, dan door de Synode van Aix in 1612; door het Heilig Officie op 10 mei 1613; door de Congregatie voor de Index op 2 december 1622 en opnieuw op 4 maart 1709

moet zo verstaan worden dat de volmacht van het kerkelijk ambt en van het leiding gegeven aan de gemeenschap van gelovigen op de Herders wordt overgedragen.

is ketters.

Over het ambtelijk Hoofd, wat aan de Romeinse bisschop wordt toegeschreven.
De volgende stelling, die vaststelt:

"De Romeinse bisschop is het ambtelijk Hoofd" Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over het geloof en over de Kerk (uit de 3e zitting) § 8

Als het zo uitgelegd wordt dat de Romeinse bisschop niet van Christus in de persoon van de zalige Petrus, maar door de Kerk de volmacht van zijn ambt ontvangt, als het ware (velut) op grond waarvan (qua) hij als opvolger van Petrus, de ware plaatsbekleder van Christus en Hoofd van de gehele Kerk in de gehele Kerk invloed heeft (pollet)

is ketters.

Over de volmacht der Kerk: een uiterlijke verordening op te stellen en met strafdreigingen in werking te stellen.
De stelling Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over het geloof en over de Kerk(uit de 3e zitting) § 13-14 die beweert:

"Het is een misbruik van de autoriteit van de Kerk deze over de grenzen van leer en moraal over te dragen, haar op uiterlijke zaken uit te breiden en met geweld af te dwingen, wat van de overtuiging en gezindheid van hart afhangt",

en vervolgens:

"Noch veel minder staat het haar toe met geweld een uiterlijke onderwerping per decreet te eisen."

In zoverre met onduidelijke woorden: "op uiterlijke zaken uit te breiden" als misbruik van de haar door God gegeven autoriteit wordt gebrandmerkt, van welke de apostelen zich zelf ook bedienden, als zij een uiterlijke verordening opstelden en deze onder dreiging van straf geboden.

is ketters.

In het deel waarin hij zegt:

de Kerk heeft niet de autoriteit de onderwerping aan haar decreten anders af te dwingen als door middelen die afhangen door overtuiging.

Inzoverre hij meent: de Kerk "heeft niet de van God gegeven volmacht, niet alleen door adviezen en aanbevelingen leiding te geven, maar zelfs ook door wetten te bevelen, en diegene die afgedwaald zijn en halsstarrig door uiterlijke rechtspleging en heilzame straffen te tuchtigen en te dwingen" Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over het geloof en over de Kerk (uit de 3e zitting) § 13-14 vgl: Paus Benedictus XIV - Breve - Ad Assiduas (4 maart 1755) : 1 - Aanhaling van de woorden van deze Paus[[[1915|1]]]

Brengt hij een leerstuk in dat bij andere gelegenheden als ketters is veroordeeld.

Aan bisschoppen ten onrecht toegedichte rechten
De leer van de Synode, welke verkondigd:

”wij zijn ervan overtuigd dat de bisschop van Christus alle noodzakelijke rechten heeft ontvangen om goed leiding te geven aan zijn bisdom”. Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over de Wijding (uit de 5e zitting) § 25

Zo, alsof voor een goede leiding van welk bisdom dan ook, aanwijzingen van boven nodigt zouden zijn, betreffende geloof en zeden of die welke betrokken zijn op de algemene orde, waartoe pausen en algemene Concilies voor de gehele Kerk gerechtigd zijn,

is schismatiek en tenminste onjuist.

Evenzo:

In hun aansporing aan de bisschop, ”zich met ijver in te zetten voor een meer volkomen toestand van de kerkelijke discipline”; en dit "tegen alle tegengestelde gewoonheden in, vrijstellingen (exemptiones) en voorbehouden (reservationes), die in strijd zijn met een goede orde van het bisdom en de grotere roem van God en een betere stichting der gelovigen" Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over de Wijding (uit de 5e zitting) § 25;

Derhalve omdat zij veronderstellen, dat aan de bisschop het recht toekomt, naar zijn eigen oordeel en goeddunken, tegen de gewoonheden, vrijstellingen en voorbehouden in, hetzij die in de gehele Kerk, hetzij die in iedere afzonderlijke provincie, hun plaats hebben, zonder toestemming en inschakeling van de hogere hiërarchische macht, door welke zij ingevoerd, of toegestaan zijn en wettelijke macht bezitten, aanwijzingen en besluiten te treffen,....

leiden zij tot een schisma en ondergraving van de hiërarchische leiding en zijn zij onjuist.

Evenzo,

omdat zij zeggen dat zij ook overtuigd zijn van: "het feit dat het ontvangen recht van Christus voor de leiding van de Kerk van bisschoppen niet veranderd noch ingeperkt kan worden en zou de uitoefening van deze rechten door één of andere reden onderbroken zijn, zo kan en moet de bisschop altijd tot zijn oorspronkelijk recht kunnen terugkeren, zo vaak dit het grotere goed (bonum) van de Kerk dit vordert". Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over de Wijding (uit de 5e zitting) § 25 In zoverre het voorkomt, dat de uitoefening van het bisschoppelijk recht door geen hogere macht belemmerd of beperkt kan worden, wanneer dan ook de bisschop naar zijn eigen oordeel tot de overtuiging gekomen is dat dit voor het grotere welzijn van zijn kerk minder heilzaam is,

leiden zij tot een schisma en ondergraving van de hiërarchische leiding en zijn zij onjuist.

Het onjuist toegeschreven recht aan priesters van lagere order in zake decreten van geloof en ordening
De leer

die vastlegt: "dat de hervorming van misbruik met betrekking tot de kerkelijke orde moet op diocesane synoden op gelijke wijze van bisschoppen en priesters afhankelijk zijn (pendere) en gehandhaafd worden (stabiliri) en zonder beslissingsvrijheid zal er geen onderwerping verschuldigd zijn aan ingevingen (suggestionibus) en bevelen (lussionibus) van bisschoppen", Synode van Pistoia,...Synode van Pistoia, Bijeenroepingsschrijven de zin komt grotendeels overeen met de leer van Richers[[808|2]]

is bedrog (falsa), lichtvaardig (temeraria) en kwetst het bisschoppelijke gezag, ondergraaft de hiërarchische leiding en begunstigd de ketterij van Arius Arius van Sebaste (Armenië)...Arius van Sebaste (Armenië) leerde in het midden van de 4e eeuw de volkomen gelijkheid van de volmacht van de Bisschop en de priester welke door Calvijn hernieuwd werd Paus Benedictus XIV - Apostolische Constituties - De Synodo Dioecesana (0) - XIII, 1[[2021|+0]].

Evenzo is de Leer,

waarin pastoors en andere priesters, verzameld in een synode, tezamen (una) met de bisschop, als rechters van het geloof worden behandeld (pronuntiantur) en gelijktijdig (simul) vertrouwd gemaakt wordt(innuitur), dat aan hen - uit eigen en immers door de Wijding ontvangen recht - het oordeel in zake des geloofs toekomt (competere) Synode van Pistoia,...Synode van Pistoia, Bijeenroepingsschrijven; Brief aan de diocesane vicarissen; Toespraak tot de Synode (uit de 1e Zitting); Akten van de 3e Zitting

bedrog, lichtvaardig en ondergraaft zij de hiërarchische leiding, ondermijnt zij de vastheid van de dogmatische bepalingen en beslissingen van de Kerk en is zij tenminste onjuist.

De opvatting die verklaart,

door een oude instelling van de voorvaderen, die tot op de tijd van de Apostelen teruggaat en in de betere eeuwen van de Kerk bewaard werd, is ontvangen geworden, "dat decreten en definities en beslissingen (sententiae) zelfs van belangrijkere strekking (maiorum sedium) niet geaccepteerd werden, tenzij zij erkend werden en goedgekeurd door een diocesane synode" Synode van Pistoia, Toespraak...Synode van Pistoia, Toespraak tot de Synode, § 8,

is bedrog, lichtvaardig en ontkent wegens haar algemeenheid, de verschuldigde gehoorzaamheid aan de apostolische constituties als ook gehoorzaamheid aan de uitgaande beslissingen van de rechtmatige hogere macht (hierarchia superiore legitima potestate), wat het schisma en de ketterij begunstigt.

Laster tegen enige beslissingen in zaken des geloof die sinds enkele jaar honderden uitgevaardigd zijn.
De beweringen van de synode, samenvattend

betrekking hebbend op zaken des geloof, die sinds enkele honderden jaren uitgevaardigd zijn, welke zij(de synode) beschouwt als decreten (decreta) van e e n particuliere kerk (deelkerk) of door enkele herders uitgevaardigd, decreten, door te weinig autoriteit ondersteund, geboren tot verdelging van de puurheid van het geloof en tot het opwekken van beroeringen, aanzettend tot geweld, waardoor er tot nu toe nog steeds frisse wonden worden geslagen Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over het geloof, § 12,

zijn bedrog, bedrieglijk, lichtvaardig en aanstoot gevend t.o.v. de Romeinse bisschoppen en doen de Kerk geen recht, weigeren aan de apostolische constituties de verschuldigde gehoorzaamheid, zijn schismatiek en verwerpelijk en tenminste onjuist.

De zogenoemde "vrede van Clemens IX"
De in de acten van de synode weergegeven zin,

die aanduidt: Clemens IX heeft de Kerk door erkenning van het onderscheid tussen recht (juris) en daad (facti) bij het door Alexander VII ondertekende voorgeschreven formulier, de vrede terug gegeven Synode van Pistoia, Toespraak...Synode van Pistoia, Toespraak tot de synode, § 2

is bedrog, lichtvaardig, en t.o.v. Clemens IX niet rechtvaardig.

In zoverre

zij (deze acten) dit onderscheid bijvalt, en begunstigers van haar met lof overladen en haar tegenstanders heftig berispen

is zij lichtvaardig, verderfelijk, tegenover Pausen onrechtvaardig en begunstigt zij schisma en ketterij.

Over de samenvoeging van hetlichaam der Kerk
De leer welke poneert:

de Kerk "moet beschouwd worden als e e n mystiek lichaam, welke bestaat uit Christus het Hoofd en de gelovigen die zijn ledematen zijn, door een onuitsprekelijke (ineffabilem) eenheid, waaruit volgt dat wij op wonderbare wijze met Hem een enige Priester en een enig offer zijn en een enig volkomen aanbidder van de Vader in Geest en waarheid worden" Synode van Pistoia, Pastorale...Synode van Pistoia, Pastorale instructie over de noodzaak en over de wijze waarop religie bestudeerd moet worden (01.05.1782), in de Bijlage nr. 28,

als zij (de leer) in die zin verstaan, dat tot het lichaam van de Kerk alleen de gelovigen zouden behoren (non pertineant nisi), die volkomen aanbidders in Geest en waarheid zijn.

is ketters.

Over de staat der onschuld
De leer van de synode over de staat van de gelukkige onschuld, als Adam voor de zondeval,

nl. dat hij niet alleen de ongeschondenheid (intergratem), maar ook de innerlijke gerechtigheid (iustitiam interiorem) met de prikkel (impulsu) tot God door de goddelijk liefde en de oorspronkelijke heiligheid omvat , die na de val (van Adam) op één of ander wijze (aliqua ratione) hersteld werd, Inzoverre zij - algemeen aangenomen - wijst op dat deze staat een gevolg van de schepping is, verschuldigd is aan het natuurlijke vereiste (naturali exigentia) en de natuurlijke menselijke bestaanswijze (conditione humanae naturae), geen vrije genadeschenking van God zou zijn Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over de genade § 4 en § 7; Decreet over de Sacramenten in het algemeen (uit de 4e Zitting); Decreet over de boetedoening (uit de 5e Zitting) § 4,

is vals, werd bij andere gelegenheid bij Bajus Paus Pius V - Bullen - Ex omnibus afflictionibus (1 oktober 1567) - DH 1901- 1980[[6072|+0]] en Quisnel Paus Clemens XI - Constituties - Unigenitus Dei Filius (8 september 1713) - DH 2434- 2437[[3829|+0]] veroordeeld, zij is onjuist en begunstigt de pelagiaanse ketterij.

Over de onsterfelijkheid beschouwt onder het zicht van de natuurlijk menselijke bestaanswijze.
In de volgende woorden uitgesproken zin:

”geleerd door de apostel, beschouwen wij de dood niet als een natuurlijke menselijke bestaanswijze, maar in werkelijkheid als een gerechte straf voor de oerzonde” Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over de Doop (uit de 4e Zitting) § 2,

inzover hij - zich op listige wijze beroepend op de naam van de apostel - insinueert dat de dood, welke in de tegenwoordige toestand als gerechte straf voor de zonde door rechtmatige onttrekking van de onsterfelijkheid is opgelegd, niet de natuurlijk menselijke bestaanswijze is geweest, alsof de onsterfelijkheid geen vrij genadegeschenk zou zijn geweest, maar een natuurlijke bestaanswijze,

is bedrog, lichtvaardig en t.o.v de Apostel onrechtvaardig en bij andere gelegenheid al veroordeeld. Paus Pius V - Bullen - Ex omnibus afflictionibus (1 oktober 1567) - DH 1978[[6072|+0]]

Over de bestaanswijze van mensen t.o.v de natuur
De leer van de synode die verkondigt:

“na de val van Adam heeft God aangekondigd de belofte van een toekomstige bevrijder en heeft Hij gewild dat het mensengeslacht getroost werd door de hoop op heil, dat Jezus Christus zal komen brengen (alllaturus erat)”.

Anderzijds: “God heeft gewild dat het mensengeslacht verschillende stadia door moest gaan, voordat de volheid van de tijd kwam; en wel op de eerste plaats dat de mens overgelaten aan zijn eigen lichtbronnen zou leren (disceret) om zijn blind verstand te wantrouwen en uit zijn eigen dwalingen zich te bewegen naar het verlangen naar de hulp van een hoger licht” Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over de genade, over de presdestinatie en over de bronnen van de moraal (uit de 3de zitting) § 10

Deze leer is - zoals zij geponeerd is - bedrieglijk en als zij verstaan wordt als verlangen naar hulp van een hoger licht met het oog op het beloofde Heil van Christus, waartoe de mens instaat geacht wordt door gebruik te maken van zijn eigen inzichten.

Over de bestaanswijze van de mens onder de wet.
Op gelijke wijze is (de leer) die daarop aansluit:

dat de mens onder de wet, wanneer hij onbekwaam zou zijn haar te onderhouden, tot wetsovertreder, immers niet door schuld van de wet, welke hoogheilig is, maar door schuld van de mens, welke onder de wet zonder de genade meer en meer tot wetsovertreder wordt:,

daarbij nog toegevoegd:

de wet heeft, hoewel het (de wet) het hart van de mens niet heeft genezen, toch bewerkt dat hij zijn eigen kwaad heeft herkent en door van zijn zwakte overtuigd, dat hij zou verlangen naar de genade van een middelaar. Decreet over de genade § 10Decreet over de genade § 10

Inzoverre zij in het algemeen aanduidt:

de mens is een wetsovertreder geworden door ongehoorzaamheid aan de wet, welke hij onbekwaam zou zijn te onderhouden, alsof (quasi) Hij hem iets onmogelijks zou kunnen bevelen, Hij die rechtvaardig (justus) is, of dat Hij die goed (pius) is, de mens voor iets zou veroordelen voor dat, wat de mens niet kan vermijden.

is vals, schandaleus, Godloos en bij Bajus al veroordeeld. Paus Pius V - Bullen - Ex omnibus afflictionibus (1 oktober 1567) - DH 1954[[6072|+0]]

Inzoverre echter te verstaan wordt gegeven dat

de mens onder de wet, zonder genade, het verlangen naar een middelaar m.b.t. het door Christus beloofde heil, zou kunnen ontvangen (concipere), alsof "niet de genade zelf zou bewerken dat zij door ons ingeroepen zou worden" vgl: 2e Synode van Orange - Canones - Canones (2e Synode van Orange) (3 juli 529) : 4 - Canon 3, (DH 373)[[[3319|4]]]

is deze stelling, zo geponeerd, bedrieglijk, en verdacht en begunstigd zij de semipelagiaanse ketterij.

De genade die verlicht en opwekt,
De stelling die beweert, dat

het licht van de genade, wanneer zij alleen is, niet borgstaat (praestare), behalve (nisi) dat wij onze ongelukkige toestand en de zwaarte van ons kwaad zouden kennen: de genade in dit geval, brengt voort een zelfde effect, als de wet voortbracht: Daarom is het nodig dat God in ons hart een heilige verlangen (sanctum amorem) schept en een heilige lust (delectationem) inblaast, die tegengesteld is aan de in ons heersende verlangen, dit heilig verlangen, deze heilig lust is in eigenlijke zin de genade van Jezus Christus, inblazing van de liefde, waardoor wij het gekende met heilig verlangen doen; dit is die wortel, waaruit de goede werken voortkomen; dit is de genade van het nieuwe testament, waardoor wij bevrijd zijn van de knechtschap van de zonde en tot Gods kinderen zijn aangenomen" Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over de genade 1, Inzoverre deze (stelling) bedoelt: dat de genade van Jezus Christus in eigenlijke zin alléén die is, welke in het hart de heilige liefde opwekt en die bewerkt dat wij handelen, of zelfs, dat de mens, bevrijd van de knechtschap der zonde, als Gods kinderen zijn aangenomen, en dat in eigenlijke zin de genade van Christus NIET ook die zij, waardoor het hart van de mens wordt aangeraakt door de verlichting van de Heilige Geest (Tridentium, 6e Zitting, Kap. 5) vgl: Concilie van Trente - Decreten - 6e Zitting - Decreet over de rechtvaardiging (13 januari 1547) : 5[[[668|5]]], noch dat er werkelijke innerlijke genade van Christus wordt gegeven, tegen welke men zich kan verzetten:

Is vals, bedrieglijk en leidt tot dwaling die in de tweede stelling van Jansenius is veroordeeld als ketters, en hernieuwt haar. vgl: Paus Innocentius X - Bullen - Cum occasione (31 mei 1653)[[[3695|+0]]]

Geloof als eerste genade
De stelling die verbonden is met: dat het geloof,

"waarmee een rij van genaden begint en door welke wij als het ware (velut) door de eerste stem tot het heil en tot de Kerk geroepen worden" Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over het geloof 1, is ZELF de uitmuntende deugd van het geloof, op grond waarvan de mensen gelovigen worden genoemd en het ook zijn, zo alsof deze genade niet eerder zou zijn, die zoals zij de wil vooruitgaat, alsook het geloof vooruit gaat" vgl: Augustinus - De dono perseuerantiae liber ad Prosperum et Hilarium secundus (0) - 16, n. 41: PL 45, 1018[[[2214|+0]]].

Zij staat onder verdacht van ketterij en smaakt naar haar en werd bij een andere gelegenheid bij Quisnel veroordeeld vgl: Paus Clemens XI - Constituties - Unigenitus Dei Filius (8 september 1713)[[[3829|+0]]] en is onjuist.

Het tweevoudige verlangen
De leer van de synode van het tweevoudige verlangen, van de heersende begeerte (cupititas) en van de heersende liefde (caritatis), welke uitdrukt

dat de mens zonder genade staat (esse) onder de macht der zonde en dat hij vergiftige en verderve in deze toestand door de algemene invloed van de heersende begeerte, al zijn eigen handelingen Synode van Pistoia, Decreet...Synode van Pistoia, Decreet over de genade 8, Inzoverre zij uitdrukt dat in de mensen, zolang hij onder de knechtschap van de zonde staat oftewel in staat van zonde is, verstoken is van iedere genade, door welke hij bevrijd zou worden van de knechtschap der zonde en als Gods kind wordt aangenomen,

dat de begeerte zo zou heersen, dat door haar algemene invloed , al zijn handelingen in zich worden vergiftigd en verdorven,

of dat alle werken die voor de rechtvaardigmaking zijn gedaan, op wat voor wijze dan ook gedaan, zonden zouden zijn.

zo alsof de zondaar in al zijn handelingen de heersende begeerte zou dienen

Is vals, verderfelijk en voert tot de door het Tridentinum vgl: Concilie van Trente - Decreten - 6e Zitting - Decreet over de rechtvaardiging (13 januari 1547) : 7[[[668|7]]] veroordeelde ketterij, die wederom bij Bajus, art. 40, veroordeeld werd. vgl: Paus Pius V - Bullen - Ex omnibus afflictionibus (1 oktober 1567)[[[6072|+0]]]

In zoverre

tussen de heersende begeerte en de heersende liefde geen affecten in het midden gezet kunnen worden, die door de natuur zelf ingeplant zijn en volgens hun natuur lovenswaardig zijn, die samen met het verlangen naar gelukzaligheid en natuurlijk verlangen tot het goede, gelijk als uiterlijke contouren en overblijfselen van Gods evenbeeld achterblijven zó, alsof het tussen de goddelijke liefde die ons naar het koninkrijk Gods voert, en de ongeoorloofde menselijke liefde, die veroordeeld wordt, geen geoorloofde menselijke liefde kan bestaan die niet afgekeurd wordt ....

Deze leer is vals en werd bij andere gelegenheden al veroordeeld. vgl: Heilig Officie - Errores Jansenistarum (7 december 1690) - DS 1938/ DH 2307[[[4146|+0]]]

De knechtende vrees
De leer die uitdrukt dat

vrees voor straffen in het algemeen. kan in het algemeen niet slecht genoemd worden als zij tenminste er aan bijdraagt om zich te bedwingen (ad cohibendam manum = de vinger aan de pols te houden).

Alsof de vrees voor de hel, zoals het geloof leert, door de zonde worden opgelegd (infligendam) in zich niet goed en nuttig zou zijn, en zelfs een bovennatuurlijk geschenk zou zijn van de door God aangedreven beweging (motus a Deo), die voorbereid op de liefde der gerechtigheid.

Zij is vals, lichtzinnig en verderfelijk en tegenover de goddelijke gaven ongerecht, zij werden bij andere gelegenheden al veroordeeld. vgl: Paus Leo X - Bullen - Exsurge Domine (15 juni 1520) : 6[[[690|6]]]

Is tegenovergesteld aan de leer van het Tridentijnse concilie vgl: Concilie van Trente - Decreten - 6e Zitting - Decreet over de rechtvaardiging (13 januari 1547) : 6[[[668|6]]] vgl: Concilie van Trente - Decreten - 14e Zitting - De leer over het Sacrament van de Biecht (25 november 1551) : 12[[[683|12]]] ook volgens de gemeenschappelijke opvattingen van de Vaders dat het bij de gewone ordening van de voorbereiding op de gerechtigheid noodzakelijk is dat eerst de vrees intreedt waardoor de liefde komt. Vrees is het heilsmiddel, liefde de gezondheid.

De straf voor hen die alleen met de erfzonde behept zijn
De leer die gaat over de plaats van de onderwereld

welk door door gelovigen overal verspreid wordt aangeduid als voorgeborchte voor kinderen (limbus puerorum) waar die zielen die alleen gestorven zijn met de erfzonde worden bestraft afgezien dan van het hellevuur, als een pelagiaans sprookje (fabulam Pelagianam afdoen . .., zó alsof diegene die de vuurstraf verwijderen ook zouden binnenleiden in de plaats en de middelen staat (statum medium) van hen zonder aandeel in schuld en straf tussen het rijk Gods en de eeuwige verwerping, zoals het pelagiaanse sprookje verteld.

Deze leer is vals verderfelijk en tegenover katholieke scholen (richtingen) ongerecht.

De sacramentele vorm met toegevoegde bepaling
De beslissing van de synode – onder voorwendsel zich te kunnen aansluiten bij oude canones -

verklaart dat in het geval van een twijfelachtige doop de toevoeging van de formule van een "Doopsel onder voorwaarden" kan worden weggelaten,

is lichtvaardig en tegengesteld aan de praktijk en de autoriteit van de Kerk.

De deelname aan de offergaven in het H. Misoffer
De zinssnede van de synode die vaststelt dat

de deelname aan de offergaven een wezenlijk bestanddeel is van het misoffer en daaraan toevoegt: wij veroordelen deze missen niet als ongeoorloofd, waarin de aanwezigen niet sacramenteel communiceren omdat dit - ook al nemen zij minder betrokken aan de offergaven deel - zij het toch in de geest ontvangen.

Inzoverre zij insinueert

dat tot het wezen van het offer er iets gemist wordt, dat oftewel zonder diegene die hem bijwoont, oftewel die hem bijwoont die niet sacramenteel of geestelijk aan de offergave deelneemt, wanneer het offer gevierd wordt. Alsof die missen waarin alleen de priester communiceert, of waar iemand anders aanwezig is, die of geestelijk of sacramenteel communiceert,

als ongeoorloofd veroordeeld moeten worden. Deze leer is vals en verdacht van heresie, dan wel daarnaar smakend.

De werking van de ritus van de Consecratie
De leer van de synode waarin zij

uitdrukt om zich - zelfs niet als priester in de parochie die de opdracht heeft om te onderwijzen, - niet te bemoeien met de geloofsleer omtrent de consecratie alsof het om scholatische zaken ging betreffende de wijze waarop Christus in de Eucharistie aanwezig is. Alleen maar moeten deze twee zinnen onder de aandacht gebracht worden:
1. Christus is na de consecratie waarlijk en werkelijk en wezenlijk onder de gestalten aanwezig (vere, realiter, substantialiter esse sub specibus)
2. Dan houden de substanties van brood en wijn op en blijven alleen de gestalten over.
Het is volledig niet nodig om de transsubstantie te noemen of de wezensverandering van brood en wijn in het Lichaam en Bloed te noemen, welke het concilie van Trente als geloofsartikelen heeft gedefinieerd vgl: Sessio XIII - Decretum de SS. Eucharistia[[[679|8]]] en ook in de feestelijke geloofsbelijdenis is opgenomen. vgl: Paus Pius IV - Bullen - Iniunctum nobis - De geloofsbelijdenis van Trente (13 november 1564) : 5[[[775|5]]]

Inzoverre door deze domme en verdachte weglating de kennis zowel van een tot het geloof behorend artikel verminderen als ook het door de kerk gebruikte middel tot getuigen tegen heresieën verzwakken, hebben zij tot doel alles in de vergetelheid te laten en het af te doen als een rein scholastische zaak.

Zij is verderfelijk en verduisterd de waarheid van het katholieke geloof rond het dogma van de wezensverandering en begunstigt heresieën.

Gebruik van de vruchten van het misoffer
De leer van de synode waarin zij belijdt;

"wij geloven dat het vieren van het misoffer op allen betrekking heeft, echter zó dat er in de liturgie aan levenden en doden gedacht kan worden als men hen God aanbeveelt, maar direct daaraan verbonden: toch niet zó, omdat wij geloven dat het in de wil van de priester ligt de vruchten van het missoffer te gebruiken voor wie hij wil, veel meer veroordelen wij deze misvatting als zwaar vergrijpen tegen de rechten van God alleen, die alleen de vruchten van het misoffer uitdeelt aan wie Hij wil en volgens de mate dat het Hem aangenaam is. Vandaar ook de daaruit volgende valse voorstelling van zaken bij het volk dat diegene die een aalmoes aan de priester geeft onder de voorwaarde voor hem een bijzondere vrucht te krijgen uit de te vieren mis."

Als dat zó verstaan wordt dat, naast de speciale herdenking en het gebed, het speciale offer of de toepassing van het offer, wat er wordt gedaan door de priester is niet gunstiger voor degenen die gelijk zijn aan degenen voor wie het wordt toegepast, dan voor anderen, alsof er geen speciale vrucht voortkomt uit een speciale toepassing, die de Kerk aanbeveelt en beveelt te doen voor bepaalde personen of klassen van personen, vooral door herders voor hun schapen, wat een goddelijk bevel is dat uitdrukkelijk afstamt van de heilige Synode van Trente Concilie van Trente - Decreten - Zitting XXIII - Decreet van de Hervorming (15 juli 1563) - C. 1[[8129|+0]] :

is een onwaarheid, onbezonnenheid, verderfelijkheid, schadelijk voor de Kerk, leidend tot dwaling die anderszins in Wycliffe wordt veroordeeld Concilie van Konstanz - Decreten - Sessie VIII - Errores Johannis Wyclif - 8e Zitting - Ketterijen van John Wyclif (4 mei 1415) : 19 - (DH 1169)[[4979|19]].

Over het handhaven van gepaste orde tijdens de eredienst
Het voorstel van de synode waarin werd verklaard dat

het passend was, volgens de orde van de goddelijke ambten en het oude gebruik, dat er in elke kerk slechts één altaar zou zijn, en dat het juist is dat gebruik te herstellen:

is roekeloos, en reeds vele eeuwen in de Romeinse Kerk, een oud, vroom en geldig en beproefd gebruik.

Ook een voorschrift dat

verbiedt om op het altaar bloemen en houders van heilige relikwieën worden geplaatst:

is roekeloos, en is schadelijk voor de vrome en beproefde gebruiken van de Kerk.

Het voorstel van de synode, waarmee zij verklaart,

dat zij wenst dat de oorzaken worden weggenomen, waardoor de grondprincipes met betrekking tot de ordeningen van de liturgie die gedeeltelijk in de vergetelheid zijn geraakt, deze te herstellen (revocando) d.m.v. de een grotere eenvoud van de rituelen, door deze in de gewone taal uit te leggen en met luide stem uit te spreken';

alsof de huidige orde van de liturgie, die door de Kerk is ontvangen en goedgekeurd, voor een deel voortkomt uit de vergetelheid van de principes waarmee de liturgie zou moeten worden ingericht -

is roekeloos, beledigend voor vrome oren, beledigend voor de Kerk en begunstigen de tegenwerpingen van ketters .

Over de inrichting van boete
De verklaring van de synode, waarin,

na verklaard te hebben dat de orde van canonieke boetedoening door de Kerk was ingesteld als voorbeeld van de apostelen, zodat deze voor iedereen gemeenschappelijk was, en niet alleen voor de bestraffing van schuld, maar vooral voor de voorbereiding (dispostitio) tot ontvangen van de genade, en dan toevoegt, "wij erkennen deze gehele wonderbare en verheven ordening, vrij van de subtiliteiten die er in de loop van de tijd aan dit zo noodzakelijke Sacrament zijn toegevoegd (adiunctae sunt)"

; alsof door de volgorde waarin dit Sacrament gewend was om door de hele Kerk te worden toegediend zonder de voltooiing van de canonieke boetedoening, de waardigheid ervan was verminderd:

is roekeloos, schandalig, leidt tot minachting van de waardigheid van het Sacrament, zoals het was gebruikelijk dat het door de hele Kerk werd beheerd, en is tegenover de Kerk zelf ongerecht.

Het voorstel van de synode, als volgt geformuleerd:

'Als de naastenliefde in het begin altijd zwak is, is het op de gewone manier om een verhoging van deze liefdadigheid te verkrijgen noodzakelijk dat de priester voorafgaat aan de daden van vernedering en boetedoening die zijn aanbevolen door de Kerk in elk tijdperk: deze daden terug te brengen tot een paar gebeden of tot een vasten na de reeds verleende absolutie, lijkt eerder een materieel verlangen om de kale (nudum) naam van boetedoening voor dit Sacrament te behouden, dan een verlicht en geschikt middel om dat sacrament te vergroten. Vurigheid van naastenliefde die aan de absolutie moet voorafgaan. We zijn inderdaad ver verwijderd van de afgekeurde praktijk om boetedoeningen op te leggen die zelfs na de absolutie vervuld moeten worden: als al onze goede werken altijd onze tekortkomingen met zich meebrengen, hoeveel te meer moeten we dan vrezen dat we te veel onvolkomenheden zullen toegeven in de moeilijkste en belangrijk werk van onze verzoening';

voor zover het suggereert dat de boetedoeningen die worden opgelegd om te worden uitgevoerd na de absolutie, eerder moeten worden beschouwd als een aanvulling op erkende mislukkingen in het werk van onze verzoening, dan als werkelijk sacramentele en bevredigende boetedoeningen voor de beleden zonden; alsof het, om de ware reden van het Sacrament, en niet de kale naam, te behouden, op de gewone manier noodzakelijk is dat de daden van vernedering en boetedoening, die worden opgelegd bij wijze van sacramentele voldoening, aan de absolutie voorafgaan:

is vals, roekeloos, schadelijk voor de gangbare praktijk van de Kerk, leidend tot de ketterse fout bekend van Petrus van Osma. Paus Sixtus IV - Bullen - Licet ea quae de nostro mandato (9 augustus 1479) - (DH 1415)[[6483|+0]] vgl: Heilig Officie - Errores Jansenistarum (7 december 1690) - DH 2316[[[4146|+0]]]

De voorafgaande noodzakelijke toestand tot toelating van boetelingen tot verzoening
De leer van de synode, die, na te hebben voorspeld:

"wanneer er ondubbelzinnige tekenen zullen zijn van de liefde van God die in het hart van een mens heerst, kan hij op grond van verdienste waardig worden geacht, toegelaten te worden tot de deelname aan het bloed van Jezus Christus, dat plaatsvindt in de sacramenten",

en voegt hij eraan toe,

"onechte bekeringen die plaatsvinden door onvolmaakt berouw (attritionem), die doorgaans noch effectief noch duurzaam zijn",

en dat bijgevolg

"de zielzorger van de zielen de nadruk moet leggen op de ondubbelzinnige tekenen van dominante naastenliefde, voordat hij zijn boetelingen toelaat tot de sacramenten";

wat een teken is, zoals hij vervolgens rapporteert (17),

"dat de zielzorger in staat zal zijn om een standvastige afwijzing van de zonde en vurigheid in goede werken tot stand te brengen"

; waarbij hij bovendien

"de vurigheid van de naastenliefde" (De penit. 10)

handhaaft als een instelling die

"aan de absolutie moet voorafgaan";

Op deze manier begrepen,

niet alleen als volmaakte berouw (non solum contritio), die overal bekend staat als onvolmaakt berouw, maar ook als die welke verenigd is met de liefde waarmee de mens God begint lief te hebben als de bron van alle gerechtigheid vgl: Concilie van Trente - Decreten - 6e Zitting - Decreet over de rechtvaardiging (13 januari 1547) : 6 - DS 1526[[[668|6]]], niet alleen de gebrokenheid gevormd door liefdadigheid, maar ook de vurigheid van de dominante liefdadigheid en dit is inderdaad, bewezen door een langdurige beproeving door vurigheid in goede werken, algemeen en absoluut vereist, dat een mens kan worden toegelaten tot de sacramenten, en vooral voor boetelingen ten behoeve van de absolutie;

is vals, lichtzinnig en brengt de zielen in verwarring, is tegengesteld aan de zekere en beproefde praxis der Kerk en schadelijk en weerhoudt de effectieve werkzaamheid van het sacrament.

De volmacht om te absolveren
De doctrine van de Synode, die stelt

dat de bevoegdheid om te absolveren, verkregen door wijding, "na de oprichting van bisdommen en parochies, het passend is dat ieder persoon dit oordeel uitoefent over de personen die aan hem onderworpen zijn, hetzij op grond van grondgebied of op grond van een persoonlijk recht, omdat er anders verwarring en verstoring zou ontstaan";
voor zover hij, na de oprichting van bisdommen en parochies, alleen maar verklaart dat "het noodzakelijk is om verwarring te voorkomen, zodat de macht van absolutie over de onderdanen wordt uitgeoefend";
op deze manier opgevat, alsof voor het effectieve gebruik van deze macht geen gewone of gedelegeerde jurisdictie nodig is, zonder welke het Tridentinum Concilie van Trente - Decreten - 14e Zitting - De leer over het Sacrament van de Biecht (25 november 1551) - (DS 1686s)[[683|+28]] verklaart dat de door de priester gegeven absolutie van geen belang is:

is vals, roekeloos, destructief, in strijd met het Tridentinum[d:22] en schadelijk en onjuist.

Ook de leer die, de synode verkondigt

"men kan niet anders dan die eerbiedwaardige discipline uit de oudheid bewonderen, die hem (zoals hij zegt) niet zo gemakkelijk en misschien nooit tot berouw heeft toegelaten, diegene die na de eerste zonde en de eerste verzoening weer terugvalt in schuldgevoelens, en dan eraan toevoegt, door de angst voor voortdurende uitsluiting van gemeenschap en vrede, zelfs in het uur van de dood, zal op hen een grotere teugel (frenum) worden opgelegd die zich niet om het kwaad van zonde en de angst bekommeren,

is tegengesteld aan Canon 13 van het Concilie van Nicea I Concilium Nicaenum I - Canones - Canones - Concilium Nicaenum I (25 Iulii 325) - DS 129[[2594|+34]], Decretaal Innocentius I ad Exsuperium Tolos. Paus Innocentius I - Brieven - Consultenti tibi - Aan Bisschop Exsuperius van Toulouse (20 februari 405) : 1 - DH 212[[6477|+2]], evenals Decretaal Celestine I aan de bisschoppen van de provincies Wenen en Narbonne DH 236DH 236, en riekt naar corruptie, waardoor de Heilige Paus geschokt is door dit het Decreet.

De biecht van dagelijkse zonden
Verklaring van de synode over de belijdenis van dagelijkse zonden, waarvan hij zegt

dat hij wenst dat deze niet zo vaak beleden moeten worden, opdat dergelijke bekentenissen niet te verachtelijk worden gemaakt:

is onbezonnen, verderfelijk, in strijd met de praktijk van heiligen en vrome personen, welke goedgekeurd is door de heilige Concilie van Trente. vgl: Concilie van Trente - Decreten - 14e Zitting - De leer over het Sacrament van de Biecht (25 november 1551) : 14 - (DH 1680)[[[683|14]]]

Over de aflaten
Stelling waarin wordt gesteld dat

'aflaat' in zijn precieze betekenis niets anders is dan de kwijtschelding van dat deel van de boetedoening die door de canons voor de zondaar is vastgesteld";
zo alsof toegeeflijkheid, naast de loutere kwijtschelding van canonieke straffen, niet ook geldig is voor de kwijtschelding van tijdelijke straffen voor feitelijke zonden als gevolg van goddelijke gerechtigheid:

is vals, roekeloos, en lichtvaardig in het licht van de verdienste van Christus, en allang in artikel 19 van Luther[690|19] veroordeeld. in artikel 19 van Luther - DH 1469[[690|19]]

Gelijk ook de volgende uitspraak:

de scholastici, opgeblazen door hun subtiliteiten, hebben den schat aan verdiensten van Christus en de heiligen verkeerd verstaan, en hebben zij het duidelijke begrip van absolutie van canonieke straffen' in plaats gesteld van verwarrende en valse toepassingen (applicationis meritorum) van verdiensten; alsof de schatten van de Kerk, vanwaar de paus aflaten verleent, niet de verdiensten van Christus en de heiligen zouden zijn:

is vals, roekeloos, schadelijk voor de verdiensten van Christus en de heiligen, zoals vermeld in artikel 17 van Luther[690|17] veroordeeld. in artikel 17 van Luther - DH 1467[[690|17]]

Op dezelfde manier, in de volgende uitspraak :

'nog treuriger is het deze hersenschim (chimaerea) over te dragen op de gestorven:

is vals, roekeloos, aanstootgevend voor vrome oren, ongerecht tegenover de Romeinse bisschoppen en tegenover de praktijk en schadelijk voor het verstaan (sensum) van de universele Kerk, leidend tot ketterse dwaling opgemerkt in Petrus van Osma Paus Sixtus IV - Bullen - Licet ea quae de nostro mandato (9 augustus 1479) - DH 1416[[6483|+0]], opnieuw veroordeeld in artikel 22 van Luther[690|22](DH 1472).

Ten slotte, dat de synode op de meest onbeschaamde wijze ingaat

tegen aflaat tabellen en tegen geprivigileerde (bevoorrechte) altaren. enz.:

is het roekeloos, beledigend voor vrome oren, schandalig, beledigend voor de paus en voor de hele kerkelijk normale praktijk.

De reservering van zaken.
Voorstel van de synode waarin wordt beweerd

dat 'het reserveren van zaken op dit moment niets anders is dan een geïmproviseerde band voor nederige priesters, en als een hol klinkend vat voor boetelingen die het helemaal niet gewoon zijn zich om deze reservering te bekommeren ':

is vals, roekeloos, slecht klinkend, verderfelijk, in strijd met het Concilie van Trente vgl: Concilie van Trente - Decreten - 14e Zitting - De leer over het Sacrament van de Biecht (25 november 1551) : 21 - DH1687[[[683|21]]], en tast de superieure hiërarchische volmacht aan.

Daarom ook de hoop, die getoond wordt

dat na een hervorming van het boeteritueel en ordening van boete zulke reserveringen niet meer nodig zullen zijn;

zoals de zorgvuldige algemeenheid van de woorden suggereert, door de hervorming van het Ritueel en de orde van boetedoening die door de bisschop of de synode is doorgevoerd, kunnen de gevallen waarin de Synode van Trente vgl: Concilie van Trente - Decreten - 14e Zitting - De leer over het Sacrament van de Biecht (25 november 1551) : 21 - DH 1687[[[683|21]]] verklaart dat de pausen de grootste macht zouden hebben voor de hoogste macht die hen in de hele Kerk is toevertrouwd aan een bepaald individu om naar zijn oordeel te reserveren, afgeschaft worden:

dit is een vals, roekeloos voorstel, denigrerend en schadelijk voor het gezag van het Concilie van Trente[d:22] en de Pausen.

De zensuren
Stelling waarin wordt beweerd dat

"het effect van excommunicatie tegelijkertijd extern is, omdat het alleen door zijn aard uitsluit van de externe communicatie van de Kerk"; alsof excommunicatie geen geestelijke straf is, bindend in de hemel, bindend voor zielen:

- is vals, destructief, in artikel 23 van Luther (DH 1473)[690|23] veroordeeld, althans onjuist.

Ook de zin waarin staat:

er moet naar goddelijk en natuurlijke wetten bij de excommunicatie en bij de ambstontheffing een persoonlijke proeftijd voorafgaan en daarom hebben de z.g ipso facto veroordelingen (=op grond van de daad zelf) geen andere betekenis dan een ernstige dreiging zonder enige daadwerkelijke uitwerking (ullo actuali effectu):

is vals, roekeloos, destructief, schadelijk voor de macht van de Kerk, en onjuist.

Ook, waarin wordt uitgesproken,

"dat de formule die enkele eeuwen geleden werd ingevoerd voor algemene absolutie van excommunicatie waarin de gelovigen zouden kunnen vallen" nutteloos en ijdel is;

is vals, roekeloos en schadelijk voor de praktijk van de Kerk.

Ook de zin waarin gesproken wordt over

ambtontheffing (suspensiones) na weten en geweten zijn nul; en nietig:

is vals, destructief, schadelijk voor de leer van Trente.

Ook, in wat de synode insinueert,

dat het niet juist is dat een bisschop alleen gebruik maakt van de volmacht die het Tridentinum vgl: Concilie van Trente - Decrees - Session the fourteenth - Decree on reformation (November 25, 1551), [[[9934|+4]]] hem opdraagt om een ambtsontheffing naar weten en geweten legitiem te kunnen opleggen,

beschadigd de rechtsvolmacht van de kerkelijke waardedrager.

De leer van de Synode, die stelt

dat bij het bevorderen van de wijding deze methode van gewoonte en instituut van de oude discipline werd gebruikt: als een van de geestelijken zich onderscheidde door heiligheid van leven, en waardig geacht werd om naar de heilige wijdingen op te klimmen was het gebruikelijk dat hij tot het diaconaat of het priesterschap werd bevorderd, zelfs als hij de lagere wijdingen niet had ontvangen:

zo'n wijding werd toen ook niet sprongsgewijze (saltum) uitgeroepen, zoals later werd gezegd.

Dit suggereert opnieuw

dat er geen andere titel voor de wijdingen bestond dan de aanstelling voor een speciale bediening, zoals voorgeschreven in het Concilie van Chalcedon (can. 6); eraan toevoegend (6), dat zolang de Kerk zich aan deze principes conformeerde bij de selectie van heilige dienaren, de kerkelijke orde floreerde;

maar die gezegende dagen waren voorbijgegaan en er werden vervolgens nieuwe beginselen geïntroduceerd, waardoor de discipline bij de selectie van de dienaren voor het heiligdom werd aangetast.

Op gelijke wijze dat tot deze beginselen de corruptie verwijst, als men afwijkt van het oude instituut, waarmee, zoals zij zegt (5), de Kerk, vasthoudend aan de voetsporen van de apostel, had verordend dat niemand mocht worden toegelaten tot de kerk. Dat alleen die tot het priesterschap toegelaten kan worden, die zijn dooponschuld had behouden. Inzoverre zij betekenen dat de ordening door decreten en aanwijzingen verdorven werden:

• 1) door die welke de sprongsgewijze wijdingen verboden werden
• 2) of die welke door voorwaarde of voordeel van de kerk wijdingen zonder titel van een bepaald ambt geoorloofd werden, zoals in het bijzonder door het Tridentinum de wijding op een titel voor privaatvermogen, onder voorwaarde van gehoorzaamheid, waardoor de zo gewijden de behoeften van de kerk daardoor moesten dienen dat zij ieder plicht op zich nemen waar zij naar plaats en tijd door de bisschop opgeroepen werden, zoals het ook ten tijde van de apostelen in de oerkerk gebruikelijk was.
• 3) Of er in het kerkelijk recht onderscheid is gemaakt tussen de misdaden die de overtreders onregelmatig maken; alsof de Kerk zich door dit onderscheid had teruggetrokken uit de geest van de apostel, en niet algemeen en zonder onderscheid al diegenen had uitgesloten van het kerkelijk ambt die hun onschuld bij het doopsel niet hadden bewaard

aldus is deze leer in haar onderliggende delen vals, lichtzinnig en brengt zij de regelingen die de kerk naar haar behoefte en nuttigheid door elkaar en is zij tegenover de orde die door de canones en in het bijzonder door de besluiten van Trente[d:21] gebilligd waren, ongerecht.

Op dezelfde manier is de leer waarin dit

wordt aangemerkt als een schandelijk misbruik om ooit aalmoezen te eisen voor het vieren van missen en het toedienen van de sacramenten, evenals het aanvaarden van aalmoezen en de opbrengst van de zogenaamde 'stoolgelden' en in het algemeen elke missipendium en honorarium dat wordt aangeboden ter gelegenheid van kiesrecht of een parochiefunctie; alsof de predikanten van de Kerk het slachtoffer zouden worden van een misdaad van verachtelijk misbruik, terwijl zij volgens de aanvaarde en goedgekeurde manier en instelling van de Kerk gebruik maken van het recht dat door de Apostel is afgekondigd om stoffelijke zaken te ontvangen van degenen voor wie geestelijke zaken bedoeld zijn en bediend (Gal. 6, 6) [b:Gal. 6, 6]:

vals, roekeloos, schadelijk voor de kerkelijke en pastorale wet, in schadelijk voor de Kerk en haar bedienaren. Is zij vals lichtzinnig en verwond zij het recht van de kerk en haar herders en is zij onrechtvaardig t.o.v haar kerkelijke bedienaren.

Ook, waarmee de synode beweert

vurig te wensen, dat er een middel kan worden gevonden voor de verwijdering van de kleingeestige geestelijkheid (minutuli cleri) met welke naam zij de geestelijkheid van de lagere klassen aanduidt uit kathedralen en collegiale kerken, door het ambt van misdienaar en ander instellingen zoals Acolyth enz. in andere wijze te voorzien, door te bepalen, dat namelijk leken van goede en gevorderde leeftijd, met een passend salaris om te dienen in dienst van de Mis en andere ambten als acoliet, enz., zoals de synode ooit zei, dat zij gewoonlijk deed als de ambten van zijn soort waren niet gereduceerd tot louter de schijn van het ontvangen voor de grotere bestellingen; in de mate dat hij het instituut bekritiseert, dat ervoor zorgt dat de functies van de lagere ordes alleen worden uitgeoefend door degenen die daarin op overdraagbare wijze zijn aangesteld, en dit is in de zin van Trente Concilie van Trente - Decreten - 25e Zitting - Decreet over een algemene hervorming (3 december 1563) - sess. 23, De reform. c. 17[[786|+0]] dat de heilige orde vanaf het diakonaat (diakonos) tot deurwachter (ostentarius), functies die vanaf apostolische tijden in de Kerk lofwaardig ontvangen zijn en op vele plaatsen een tijdlang zijn verwaarloosd, volgens de heilige canons weer ingevoerd worden, en niet door ketters als ijdel beschouwd zouden;

zij is een lichtzinnig voorstel. Aanstootgevend voor vrome oren en brengt het kerkelijk ambt door elkaar. Verminderd het decorum wat zo veel mogelijk moet worden vastgehouden in de viering van de heilige geheimen en is tegenover de canons en in het bijzonder in het Tridentium vastgelegde ordening ongerecht en begunstig weer de vooroordelen van de ketters.

De doctrine die stelt

dat het gepast is om in canonieke belemmeringen die voortkomen uit overtredingen die in de wet zijn uitgedrukt, te zien dat enige dispensatie nooit mag worden verleend of toegelaten:

zijn schadelijk en afwijkend van de canonieke billijkheid en gematigdheid, goedgekeurd door het heilige Concilie van Trente[d:21] en schadelijk voor het gezag en de rechten van de Kerk.

Voorschrift van de Synode,

die in het algemeen en zonder onderscheid elke dispensatie als misbruik afwijst, zodat aan één en dezelfde persoon meer dan één residentie uitkering wordt toegekend; ook is hij er, in wat hij toevoegt, zeker van dat hij, in overeenstemming met de geest van de Kerk, er zeker van is, dat niemand meer dan één voordeel kan genieten, ook al is het simpel:

is voor zijn algemeenheid, afwijkend van de gematigdheid van Trente[d:21] Hervormingsdecreet: ses VII,...Hervormingsdecreet: ses VII, ca. 5 en ses XXIV c. 17

Verloving en trouwen
De stelling die stelt

dat verlovingen, eigenlijk zo genoemd, een zuiver burgerlijke handeling bevatten, die voorziet in de viering van het huwelijk, en dat deze volledig onderworpen is aan de bepalingen van de burgerlijke wetten: alsof de voorbereidende handeling die voorziet in de Het sacrament is om deze reden niet onderworpen aan de wet van de Kerk:

is vals, verwondt de wet van de Kerk wat betreft de uitwerkingen ervan, die uit verlovingen, krachtens canonieke sancties voortkomen en is afwijkend van de door de kerk vastgelegde ordening.

De leerstelling van de synode

"waarin wordt bevestigd dat alleen de hoogste burgerlijke macht bevoegd is om aan het huwelijkscontract dergelijke belemmeringen te verbinden, die het nietig maken en scheidend genoemd worden", dit oorspronkelijke recht is "bovendien met het recht om te dispenseren wezenlijk verbonden" en aansluitend "alleen als de toestemming of instemming van vorsten wordt verondersteld, heeft de Kerk het recht om scheidende hindernissen voor het huwelijks contract op te stellen" alsof de Kerk niet altijd op eigen kracht belemmeringen in de huwelijken van Christenen heeft kunnen en kan opwerpen, die niet alleen het huwelijk hinderen, maar ook de band waardoor Christenen gebonden zijn teniet doen, zelfs in de landen van de ongelovigen, en om daarin te voorzien:

is, gebaseerd op canones 3[734|+9], 4[734|+10], 9[734|+15] en 12[734|+18] van de 24e zitting van het Concilie van Trente, subversief en ketters.

Ook

het verzoek van de Synode aan de burgerlijke macht, om "uit het aantal belemmeringen de geestelijke verwantschap en datgene wat publieke eerlijkheid wordt genoemd, waarvan de oorsprong te vinden is in de collectie van Justinianus, weg te nemen"; om "de belemmering van affiniteit en verwantschap, die voortkomt uit enige legale of ongeoorloofde verbintenis, te beperken tot de vierde graad volgens de burgerlijke afrekening via de laterale en schuine lijn; zodat er echter geen hoop meer bestaat op het verkrijgen van dispensatie";
voor zover het aan de burgerlijke macht het recht toekent om belemmeringen die door het gezag van de Kerk zijn vastgesteld of bevestigd, op te heffen of te beperken; en in welk deel ervan wordt aangenomen dat de Kerk door de burgerlijke macht kan worden beroofd van het recht op dispensatie vanwege belemmeringen die door haar zijn vastgesteld of geverifieerd:

is subversief voor de vrijheid en macht van de Kerk, in tegenstelling tot Trente, voortkomend uit de hierboven verdoemde kettersprincipe Concilie van Trente - Decreten - 24e Zitting - Leer over het Sacrament van het Huwelijk (11 november 1563) - 18 - DH 1803ff[[734|+9-18]]

Over de aanbidding van Christus
De stelling die beweert dat

'het rechtstreeks aanbidden van de mensheid van Christus, of liever een deel ervan, altijd een goddelijke eer zou zijn die aan een schepsel wordt gegeven';
Inzoverre dat hij met dit woord rechtstreeks de cultus van de aanbidding wil bestraffen die de gelovigen richten op de mensheid van Christus, net alsof een dergelijke aanbidding, waardoor de mensheid zelf en het vlees van Christus wordt aanbeden, niet inderdaad ter wille van zichzelf en als naakt vlees ( nuda caro), maar verenigd met de goddelijkheid, zou een goddelijke eer zijn die aan het schepsel wordt verleend, en niet eerder een en dezelfde aanbidding waarmee het vleesgeworden Woord wordt aanbeden met zijn eigen vlees Concilium Constantinopolitanum II - Canones - Sessio VIII - Canones (2 mensis Iunii 553) : 9, [[902|+12]] vgl: Concilie van Efese, Cyrillus van Alexandrië - Brieven - Anathematismati Cyrilli Alexandrini - Bijlage bij de Brief van de Synode van Alexandrië aan Nestorius (3e Brief van Cyrillus aan Nestorius) (22 juni 430) - DH 259[[[960|+0]]]:

is een valse, sluwe, vrome en gepaste aanbidding van de menselijkheid van Christus, die afbreuk doet aan en schadelijk is voor wat door de gelovigen wordt beloofd en uitgevoerd.

De leer

die de toewijding aan het heiligste Hart van Jezus verwerpt onder de devoties die zij als nieuw, onjuist of op zijn minst gevaarlijk bestempelt;
begrip van deze toewijding, zoals goedgekeurd door de Apostolische Stoel:

is vals, roekeloos, destructief, beledigend voor vrome oren, schadelijk voor de Apostolische Stoel.

Ook doordat zij

de aanbidders van het Hart van Jezus onder deze naam beschuldigen, beseffen zij niet dat het allerheiligste vlees van Christus, of enig deel ervan, of zelfs de hele mensheid, met scheiding of precisie van de goddelijkheid, kan niet worden aanbeden door de aanbidding van de hoogste vorm (cultus Latria) alsof de gelovigen het Hart van Jezus aanbidden met scheiding of precisie van de godheid, terwijl ze het aanbidden omdat het het hart van Jezus is, dat wil zeggen het hart van de persoon van het Woord, waarmee het onlosmakelijk verbonden is, in de op dezelfde manier waarop het bloedeloze lichaam van Christus werd aanbeden tijdens de drie dagen van zijn dood zonder scheiding of precisie van de godheid in het graf:

is sluw, schadelijk voor de trouwe aanbidders van het Hart van Christus.

De voorgeschreven orde bij het verrichten van vrome oefeningen
De leer,

dat het universeel bijgelovig lijkt te zijn, markeert 'elke doeltreffendheid die er ook is, die in een bepaald aantal gebeden en vrome begroetingen wordt geplaatst';
alsof de werkzaamheid als bijgelovig zou moeten worden beschouwd, wat niet wordt ontleend aan het aantal dat op zichzelf wordt beschouwd, maar aan de voorschriften van de Kerk die een bepaald aantal gebeden of externe handelingen voorschrijven voor het verkrijgen van aflaten, voor het vervullen van boetedoeningen en in het algemeen voor het uitvoeren van heilige en religieuze erediensten op de juiste manier en in de juiste volgorde:

is vals, roekeloos, aanstootgevend, destructief, schadelijk voor de vroomheid van de gelovigen, vernederend voor het gezag van de Kerk, onjuist.

Het voorstel van de synode, waarin wordt verkondigd:

'het onregelmatige gekrakeel van de nieuwe instellingen, waarvan wordt gezegd dat het oefeningen of missies zijn..., zal wellicht nooit, of in ieder geval zeer zelden, het punt bereiken van het bewerkstelligen van een absolute bekering; en die uiterlijke daden van opschudding, die niets anders lijken te zijn geweest dan voorbijgaande flitsen van een natuurlijke schok":

is lichtzinnig, kwaadaardig klinkend, verderfelijk, en schadelijk voor op een vrome en heilzame manier, door de Kerk uitgeoefend en gebaseerd op het woord van God.

De aard en wijze van verbinding tussen de stem van het volk en de stem van de Kerk
Het stelsel dat beweert:

'het zou in strijd zijn met de apostolische praktijk en de raadgevingen van God, tenzij er gemakkelijkere manieren werden voorbereid voor het volk om hun stem te verenigen met de stem van de hele Kerk';
zo begrepen om zo het gebruik van volkstaal om in liturgische gebeden te introduceren:

is vals, roekeloos, verstorend voor de voorgeschreven volgorde voor de viering van de mysteries, en gemakkelijk productief voor veel kwaad.

Het lezen van de heilige Schrift
De leer die zegt:

om alleen ware onmacht te excuseren bij het lezen van de heilige Schrift; het onderwerpen en verder verspreiden van de verduistering die is ontstaan door het negeren van dit voorschrift over de primaire waarheden van de religie:

is vals, roekeloos, verstoring van de vrede van de zielen, anderszins veroordeeld in Quesnelius. Paus Clemens XI - Constituties - Unigenitus Dei Filius (8 september 1713) - DS 2479ff[[3829|+0]]

Het openlijk voorlezen van verboden boeken in de kerk
De lof, waarmee de synode

Quesnells commentaren op het Nieuwe Testament en andere werken van anderen waarin de dwalingen van Quesnell worden bevoordeeld, ook al zijn deze verboden, zeer wordt aanbevolen, en hetzelfde voorstelt aan de parochianen, zodat zij deze in hun eigen omgeving aan de mensen kunnen voorlezen, respectievelijk in parochies na de rest van liturgische vieringen, omdat ze vol zijn van solide religieuze principes:

is vals, schandalig, roekeloos, opruiend, schadelijk voor de Kerk, schisma en ketterij aanmoedigend.

Heilige afbeeldingen
Het voorschrift, dat

algemeen en zonder onderscheid beelden die uit de Kerk moeten worden verwijderd, alsof het aanleiding geeft tot grove fouten, en de beelden van de Drie-eenheid als onbegrijpelijk zouden markeren:
vanwege hun algemeenheid, is roekeloos en in strijd met de vrome dood die door de Kerk werd bezocht,

alsof er geen afbeeldingen van de allerheiligste Drie-eenheid bestonden die algemeen werden goedgekeurd en veilig waren toegestaan.

Op dezelfde manier

verwerpt de leer en het voorschrift in het algemeen alle speciale aanbidding, die de gelovigen gewend zijn aan een bepaald beeld te wijden, en daar hun toevlucht in te zoeken in plaats van in een ander:

is roekeloos, destructief, als een vroom sterven bezocht door de Kerk, en ook schadelijk voor de orde van de voorzienigheid, waarin "God niet wilde dat zulke dingen zouden gebeuren in alle herinneringen van de heiligen, die verdelen wat eigen is aan ieder zoals Hij wil".

Ook het verbod,

dat afbeeldingen, (imagines) vooral van de Heilige Maagd, door geen enkele titel mogen worden onderscheiden, behalve door betekenissen (denominationibus) die analoog zijn aan de mysteriën, waarvan uitdrukkelijk melding wordt gemaakt in de heilige Schrift:
alsof er geen ander betekenissen kunnen worden toegeschreven aan vrome afbeeldingen die de Kerk nu in haar openbare gebeden goedkeurt en aanbeveelt

is onbezonnenheid, aanstootgevend voor vrome oren en schadelijk voor de verering die vooral aan de Heilige Maagd verschuldigd is.

Ook,

wat als misbruik beschouwd wordt moet uitgeroeid worden, nl.de gewoonte waarbij bepaalde beelden versluierd worden gehouden:

is onbezonnenheid, en in strijd met de in de Kerk gebruikelijke, aangemoedigde en ondersteunde van de gelovigen .

Over de feesten
De stelling dat

de instelling van nieuwe feesten voortkomt uit veronachtzaming van de naleving van de oude en uit valse opvattingen over de aard (naturae) en doel (finis) van dezelfde plechtigheden:

is vals, roekeloos, aanstootgevend, schadelijk voor de Kerk, ten gunste van de vooroordelen van ketters aangaande de feestdagen die door de Kerk worden gevierd.

2674 De beraadslaging van de Synode over de verplaatsing naar de zondag van de feesten die gedurende het hele jaar zijn vastgesteld, en dit voor het recht, waarvan hij naar eigen zeggen overtuigd is, is de bevoegdheid van de bisschop over kerkelijke discipline in volgorde van puur geestelijke zaken: en daarom ook de intrekking van het voorschrift van het horen van de Mis op dagen waarop de oude ( pristina )Kerk dat voorschrift nog steeds bij wet van kracht is; en ook in wat hij toevoegt over de overgang naar de Advent door het bisschoppelijk gezag om een jaar lang te vasten, volgens de voorschriften van de Kerk; voor zover hij opmerkte, is het voor een bisschop geoorloofd om uit eigen beweging de door de Kerk voorgeschreven dagen voor de viering van vasten of vastenperiodes over te dragen, of om het aangekondigde ( indictum) voorschrift van het horen van de Mis af te schaffen ( abrogare): is een vals voorstel, schadelijk voor de wetten van de algemene raden en van de pausen, schandalig en in de gunst van schisma.

Over de eden
2675 De doctrine die beweert dat in de gelukkige tijden ten tijde van de geboorte van de Kerk eden werden gezien door de documenten van de goddelijke leraar en door de gouden evangelische eenvoud die zo vreemd was dat ‘bij zichzelf zweren zonder extreme en onontkoombare noodzaak als een on-religieus ( irreligiosus) zou zijn beschouwd’ daad, een christelijke man onwaardig"; bovendien 'laat de voortdurende reeks van de Vaders zien, dat eden in het gezond verstand als verboden werden beschouwd'; en gaat vervolgens verder met het weerleggen van de eden die het kerkelijk hof van de feodale jurisprudentie, zoals hij zegt, volgens de norm, heeft aangenomen bij inhuldigingen en bij de heilige wijdingen van bisschoppen; en stellen, in een zodanige mate dat de wet door de wereldlijke macht zou moeten worden afgesmeekt voor de afschaffing van de eden, die zelfs in kerkelijke rechtbanken vereist zijn voor het aanvaarden van taken en ambten, en in het algemeen voor elke rechterlijke handeling: - is vals, schadelijk voor de Kerk, schadelijk voor het kerkelijk recht, subversief voor de discipline en de door de canons beween ordening.

Over kerkelijke bijeenkomsten
2676 De inmenging waarmee de synode de scholastiek overdrijft als iets dat 'de weg opende voor de ontdekking van nieuwe en onderling tegenstrijdige systemen met betrekking tot waarheden van grotere waarde, en uiteindelijk leidde tot probabilisme en laxisme'; voor zover zij de ondeugden van de privépersoon op de scholastiek werpt, die deze hadden kunnen misbruiken of zijn misbruikt: - zijn onwaarheden, is onbezonnenheid tegen de allerheiligste mannen en leraren, die de scholastiek cultiveerden voor het grote goed van de katholieke religie, schadelijk, en begunstigen de gewelddadige aanvallen van ketters daarop.

2677 Op dezelfde manier, in wat de synode eraan toevoegt, 'bracht de verandering in de vorm van het kerkelijk bestuur, waardoor het tot stand kwam dat de predikanten van de Kerk hun rechten gingen vergeten, die tegelijkertijd hun plichten zijn, teweeggebracht uiteindelijk de zaak, om zo de primitieve ideeën van kerkelijk ambt en pastorale zorg uit te wissen'; alsof, door een verandering van leiding, de juiste ( congruentem) discipline die in de Kerk is gevestigd en goedgekeurd, ooit zou kunnen worden uitgewist of dat het oorspronkelijke idee van kerkelijk ambt en pastorale zorg verloren zou kunnen gaan: - is een valse, roekeloze, foutieve stelling.

2678 Het voorschrift van de synode betreffende de volgorde van de zaken die in de overzichten moeten worden behandeld, nadat als voorwaarde wordt gesteld dat, 'in elk artikel moet worden onderscheiden wat betrekking heeft op het geloof en de essentie van religie van wat eigen is aan discipline,' er aan toevoegend dat in dit opzicht (discipline) het noodzakelijk of nuttig is om de gelovigen in de geest te behouden, om te lijden onder datgene wat nutteloos of zwaarder is dan de vrijheid van de kinderen van het nieuwe verbond, maar eerder daarvan. wat gevaarlijk of schadelijk is, omdat het tot bijgeloof en materialisme leidt; voor zover het, vanwege de algemeenheid van de woorden, ook de discipline omvat die door de Kerk is ingesteld en goedgekeurd, en deze aan het voorgeschreven onderzoek onderwerpt, alsof de Kerk, die wordt geregeerd door de Geest van God, een discipline zou kunnen invoeren die niet alleen nutteloos en belastender is voor de christelijke vrijheid, maar ook gevaarlijk en schadelijk, leidend tot bijgeloof en materialisme: is vals, roekeloos, aanstootgevend, destructief, beledigend voor vrome oren, voor de Kerk en voor de Geest van God, waardoor zij wordt bestuurd, schadelijk , op zijn zachtst gezegd onjuist.

Aantijgingen tegen de huidige opvattingen in katholieke scholen
2679 Bewering, die de op katholieke scholen geuite meningen aanvalt en beledigt, en waarover de Apostolische Stoel nog niet heeft besloten iets te definiëren of uit te spreken: - is vals, roekeloos, schadelijk voor katholieke scholen, afwijkend van de gepaste gehoorzaamheid aan de Apostolische Constituties.

2680 . Regel 1, die universeel en zonder onderscheid bepaalt: 'de reguliere of monastieke staat kan van nature niet gecombineerd worden met de zorg voor de zielen en de plichten van het pastorale leven, noch kan zij zozeer een onderdeel worden van de kerkelijke hiërarchie dat het is in strijd met de principes van het monastieke leven; - is vals, verderfelijk tegenover de allerheiligste vaders en patriarchen van de Kerk, die de instellingen van een regulier leven associeerden met de functies van de administratieve orde, is schadelijk, en in strijd met de goedgekeurde gebruik van de Kerk en de sancties van de Kerk Paus: zo alsof "monniken, die door de ernst van de zeden en de heilige inrichting van hun leven en hun geloof worden geprezen" zijn zij, niet terecht (rite) en ook niet volgens godsdienstig gebruik( utilitate), maar ook met veel voordeel voor de Kerk, en de haar te ondernemen administratieve ambten.

2681 Ook in de aansluitende verklaring, dat de heiligen Thomas en Bonaventure zo bezig waren met het verdedigen van instellingen van bedelaars tegen de hoogstgeplaatsten, dat bij hun verdediging minder hartstocht (aestus) en grotere nauwkeurigheid wenselijk zouden zijn geweest: - is schandalig, schadelijk voor de allerheiligste leraren, en begunstigt de beledigingen van goddeloze auteurs

2682 Regel 2: 'de menigvuldigheid van congregaties en orden brengt op natuurlijke wijze verwarring en verwarring' met zich mee ; ook, in wat reeds in $ 4 vermeld, de 'stichters' van congregaties en orden die sinds het ontstaan van het monnikendom zijn voorgekomen zijn, zij die orde op orde hebben gesticht en hervormingen op hervormingen, zij zijn niet anders dan de primaire oorzaak van het kwaad wat zich steeds meer te verspreid'; als zij zó begrepen wordt dat dit ook van toepassing is voor orden en instituten die door de Heilige Stoel zijn goedgekeurd, alsof een duidelijke verscheidenheid aan vrome functies, waaraan verschillende ordes zijn verbonden, door hun aard verstoring en verwarring zouden hebben voortgebracht: - is vals, lasterlijk, schadelijk voor de heilige stichters en hun gelovigen leerlingen ( alumnos), maar ook voor de pausen zelf.

2683 Regel 3, waarin zij verondersteld dat, 'een klein lichaam dat in de burgermaatschappij leeft, zonder er echt deel van uit te maken en een kleine monarchie in de staat opbouwt, altijd gevaarlijk is', en dat dit de grond zou zijn, prive kloosters die door de band van hun gemeenschappelijk instituut onder één hoofd verbonden zijn, te beschouwen alsof het bijzondere, gevaarlijke en schadelijke monarchieën zouden zijn, schadelijk voor de burgerlijke republiek: - is vals, onbezonnen, schadelijk voor de reguliere instellingen die door de Heilige Stoel zijn goedgekeurd voor de vooruitgang van religie, waarbij ketters in dezelfde instellingen worden bevoordeeld via hun insinuaties en laster.

2684 . Art. I. Wat betreft het behouden van één bepaalde orde in de Kerk, en deze boven alle andere te verkiezen, de kloosterregel (<i>regula</i>) van Sint-Benedictus, vanwege haar eigen voortreffelijkheid en vanwege de illustere verdiensten van die orde, maar dus zó dat in de tijdsomstandigheden (<i>temporum condicioni</i>) , misschien wat aangepast moeten worden op grond van de in "Port Royal" ingevoerde levenswijze en om onderscheiding (<i>lucem praeferat</i>) voor te stellen tot onderzoek wat toegevoegd en afgeschaft moet worden;

2685 Art. II. Zij, die zich bij deze orde hebben aangesloten, zullen geen deel van de kerkelijke hiërarchie uitmaken; noch mogen zij worden gepromoveerd tot de heilige wijdingen, behalve één of twee als zielzorger en kapelaan van een klooster, terwijl de rest eenvoudige leek blijft;

2686 Art. III. In elke stad zou slechts klooster moeten worden toegelaten, en dat zou buiten de muren van de stad op meer verborgen( abditioribus) en afgelegen (remotioribus) plaatsen moeten worden gevestigd;

2687 Art. IV. Onder de bezigheden van het monastieke leven moet het aandeel van de handarbeid ten allen tijde behouden moeten worden ( inviolata servanda) , waarbij echter een voldoende tijd moet worden gegeven om aan het zingen van psalmen te besteden, of zelfs als men dat wil aan de studie van wetenschap ( litterarum studio)literatuur; De psalmzang moet in goede banen geleid worden, omdat de buitensporige lengte ervan aanleiding geeft tot haast ( praecipitaniam), tot problemen (Molestiam) afdwalen (evagationem) ; hoe meer psalmmodieën, voorbeden en gebeden worden vermeerderd, des te meer de vurigheid( fervor) en heiligheid ( sanctitas van de monniken wordt verminderd.

2688 Art. V. Er mag geen onderscheid worden gemaakt tussen monniken die zich wijden aan het koor of aan handarbeid ; Deze ongelijkheid veroorzaakte te allen tijde de ernstigste meningsverschillen en meningsverschillen, en verdrijft ( expulit)de geest van naastenliefde uit de reguliere gemeenschappen.

2689 Art VI. Een eeuwig durende gelofte mag nooit getolereerd worden (<i>numquam tolendum</i>) De oude monniken kenden deze niet, zij die toch een troost voor de kerk en een sieraad voor het christendom waren: de geloften van kuisheid, armoede en gehoorzaamheid worden niet aanvaard als zijnde een algemene en vaste regel ( vota). Als iemand deze geloften wil afleggen, geheel of gedeeltelijk, zal hij om advies en raad vragen aan de bisschop, die echter nooit zal toestaan dat ze eeuwigdurend zijn en niet langer duren dan één jaar en zij krijgen alleen de mogelijkheid om deze onder dezelfde voorwaarden te verlengen;

2690 Art. VII. De bisschop zal de supervisie ( inspectionem)krijgen over heel hun levens, studies en vooruitgang in vroomheid; het zal aan hem zijn om monniken toe te laten en te verwijderen, waarbij hij echter altijd de raad van mede monniken ( contubernalium) zal aanvaarden. ( accepto);

2691 Art. VIII. De leden van de ordes die er nog zijn, ook als het zich om priesters handelt, zouden ook tot dit klooster kunnen worden toegelaten, als ze hun tijd in stilte en eenzaamheid wilden doorbrengen voor hun eigen heiliging; in dat geval zou er ruimte zijn voor dispensatie in algemene regel n. 2 statuten echter, zó dat ze geen levenswandel volgen, die verschilt van andere, zozeer zelfs dat er niet meer dan één of maximaal twee missen per dag worden gevierd, en het voor de andere priesters voldoende zou moeten zijn om samen te concelebreren met de gemeenschap; Hetzelfde geldt kloosterzusters

2692 eeuwige geloften zijn voor het 40ste jaar of het 45ste levensjaar niet toegelaten. Kloosterzusters zullen zich met die bezigheden - in het bijzonder de arbeid- toeleggen en van de vleselijke lusten - waardoor de meesten afgeleid worden, worden afgehouden. Wat betreft hen zou overwogen moeten worden dat het beter zou zijn het klooster in de stad te laten. Het systeem ondergraaft de geldige en algemeen aangenomen ordening en is verderfelijk en tegengesteld aan de apostolische constituties van meerdere concilies en ook in het bijzonder de verordeningen van het Tridentinum. Zij is schadelijk en spelen de vooroordelen en bespottingen in de kaart van ketters tegen de kloosterlijke geloften en kloosterlijke instellingen, die nodig zijn om een langdurige en stabiel onderhoud van de evangelische raden te waarborgen.

2693 Stelling die poneert (<i>proposito enuntians</i>) dat - enige nog zo geringe kennis - van de kerkgeschiedenis voor iedereen voldoende is om toe te geven dat het bijeen roepen van een nationaal concilie een van de canonieke manieren is waarop controverses in de respectieve landen met betrekking tot religie nr. 92[[808|(92)]]; op deze manier begrepen, zodat controverses over geloof en moraal in de Kerk, wat er ook mag ontstaan, kunnen worden beslecht door een onweerlegbaar oordeel van de nationale raad; alsof onfeilbaarheid op het gebied van geloof en moraal tot de nationale raad behoorde: - is schismatisch en ketters.

2694 Wij gebieden dus alle christengelovigen van beiderlei geslacht zich niets aan te matigen aangaande de genoemde voorstellen (<i>propositionibus</i>) en leringen (<i>doctrinis</i>) anders te denken , te leren en te verkondigen als in onze constitutie verklaard wordt. En wel zó dat iedereen , die welk van deze ook hetzij enige of met elkaar verbondene, geheel of gedeeltelijk leert, verdedigd -openlijk of privé, of citeert uit hen of publiceert, behalve dat hij deze (stellingen) bestrijdt, op grond van de daad zelf en zonder enige andere verklaring de kerkelijke straffen en censuren oploopt die van rechtswege opgelegd worden aan anderen die gelijksoortige stellingen (<i>similia perpetrantes</i>) onderschrijven.

2695 Vervolgens hebben wij voor ogen, deze uitdrukkelijke verwerping( repropationem )van bovengenoemde stellingen en leringen ook zeker niet te billigen wat in hetzelfde boek gepubliceerd is, om dat ook in haar in meerdere zinnen en leringen vastgehouden wordt en verwant zijn met, dat wat eerder veroordeeld is, of zowel een lichtvaardige verachting te kennen geven van de algemeen en bewaarde leer en ordening, als ook een vijandige gezinning tegen de Romeinse bisschoppen en apostolische Stoel

2696 Twee echter moeten wij speciaal noemen, dat wat de synode over het verheven geheim van de Heilige Drievuldigheid heeft verklaard in het decreet over het geloof $2 - als het niet uit een verkeerde instelling dan toch op een zeker onbezonnen wijze - ingeslopen is, en die licht, ongeletterden en onvoorzichtige mensen tot dwaling kunnen verleiden.

2697 Ten eerste Inzoverre zij op de eerste plaats terecht zegt, God blijft in zijn ZIJN één en hoogst eenvoudig en vervolgens voortgaat te zeggen; God is in drie personen onderscheiden en daarmee valselijk van de gemeenschappelijke en in het christelijk onderwijs bewaarde formulering afwijkt; De leer nl dat de Ene God weleenswaar in drie te onderscheiden personen, maar niet in drie personen onderscheiden is. Door verandering van deze formulering sluipt op grond van dit woordenspel het gevaar van ketterij in, indien men gelooft dat het goddelijk wezen in drie personen onderscheiden is en dat het katholieke geloof zó zou belijden dat het Ene ( wezen) zó in onderscheiden personen is, dat tegelijkertijd het onderscheid tussen de personen totaal wegvalt.

2698 Ten tweede Dat zij van de drie goddelijke personen zelf uitspreekt, zij zouden hun persoonlijke en niet mededeelbare eigendommelijkheid - zoals bij een nadere uitdrukkingswijze als Vader, Woord en heilige Geest , en wel zo uitgedrukt alsof de betekenis Zoon minder eigendommelijk en precies zou zijn , hoewel zij geheiligd is door vele plekken in de heilige Schrift, door de Stem van de Vader zelf die bij de doop op een wolk uit de hemel neerdaalde en ook door de door Christus voorgeschreven doopformule en ook door een voortreffelijk getuigenis van Petrus waardoor hij door christus zelf zalig genoemd wordt. Daarom is veel meer vast te houden wat de heilige Augustinus -de engelachtige gelijkende leraar- zelf heeft geleerd: in het begrip Woord wordt de zelfde eigendommelijkheid ingebracht als in het begrip Zoon. En zo spreekt Augustinus: "Op dezelfde wijze wordt het Woord ook Zoon genoemd."

2699 Men kan niet zwijgen over de opvallende en roekeloze lichtvaardigheid van de synode die het waagt de reeds door de apostolische stoel verworpen declaratie van het gallicaanse convent van het jaar 1682 niet alleen in de hoogste tonen te prijzen ,maar - om daardoor nog groter eigengewicht in de schaal te leggen,- haar op achterbakse wijze in hun decreet over het geloof op te nemen, de in deze artikelen geuite leer openlijk aan te nemen en wat door dit decreet verstrooid overgeleverd werd door een openlijk en feestelijke bekentenis in dit artikel te bezegelen.( obsignare) Zo biedt dit geheel voor ons niet alleen een verdere zwaarwegende grond ons over deze synode te beklagen, als ook onze voorgangers zich over iedere bijeenkomst, en over de gallicaanse kerk zelf te beklagen, wordt er een niet gering onrecht toegevoegd dat zij deze synode waardig acht, om via haar autoriteit de verdediging van ketterijen op zich te nemen , waarmee dit ( ons) decreetbevlekt is.

2700 Omdat de akten van het gallicaanse convent na verschijnen door onze eerbiedwaardige voorganger Innocentius XI op 11 april 1682 door een schrijven in vorm van een breve ( paternae caritati) daarna nog - en nog duidelijker- door Alexander VIII op 4 augustus 1690 in de constitutie Inter multiplices krachtens apostolisch ambt verworpen, opgeheven en voor nul en niets (nulla et irrita) verklaard werd, zo verlangt de pastorale ijver van ons nog veel indringender (multo fortius exigit) in hun pasgehouden Synode met zoveel scandalen geïnfecteerde aannames als lichtzinnig, aanstootgevend en - met het zicht op de decreten door onze voorgangers uitgegeven, al dit als hoogst schadelijk te bestempelen voor de heilige Stoel, alles te verwerpen en te veroordelen, op de manier als wij met de voorliggende constitutie verwerpen en veroordelen en voor verworpen en veroordeeld houden. Werkvertaling uit het latijn.