Het lijden van Christus is vooral een gave uit liefde

Dierbare broeders en zusters, goedendag!

Het Evangelie van vandaag, op deze tweede zondag van de Vasten, nodigt ons uit naar de transfiguratie van Jezus te kijken. Vgl: Mc. 9, 2-10 [[b:Mc. 9, 2-10]] Dit gebeuren moet verbonden worden met wat zes dagen daarvoor gebeurde, toen Jezus aan Zijn leerlingen bekend maakte dat in Jeruzalem “de Mensenzoon veel zou moeten lijden en door de oudsten, de hogepriesters en de Schriftgeleerden verworpen worden en ter dood gebracht, maar drie dagen later verrijzen” (Mc. 8, 31) [b:Mc. 8, 31]. Deze aankondiging had Petrus en heel de groep van leerlingen ontredderd, zij wezen de idee af dat Jezus door de leiders van het volk zou verworpen en gedood worden. Zij hadden namelijk een machtige, sterke, overheersende Messias verwacht. Maar Jezus doet zich in tegendeel voor als een nederige, zachtmoedige Dienaar van God en Dienaar van de mensen, die Zijn leven zal moeten offeren op een weg van vervolging, lijden en dood. Maar hoe kan men een Meester en Messias volgen van wie het aards bestaan zo zal eindigen? Zo dachten zij. En het antwoord komt door de transfiguratie. Wat is de transfiguratie van Jezus? Een geanticipeerde Paasverschijning.

Jezus nam de drie leerlingen, Petrus, Jakobus en Johannes met zich mee en “bracht hen boven op een hoge berg” (Mc. 9, 2) [b:Mc. 9, 2]; en daar toont Hij hun voor een ogenblik Zijn glorie, de glorie van de Zoon van God. Zo confronteert dit gebeuren van de transfiguratie de leerlingen op een positieve manier met het lijden van Jezus, zonder dat zij erin ondergedompeld worden. Zij hebben gezien hoe verheerlijkt Hij na het lijden zal zijn. Zo bereidt Jezus hen voor op de beproeving. De transfiguratie helpt de leerlingen en ook ons om te begrijpen dat het lijden van Christus een mysterie van lijden is, maar vooral ook een gave van liefde, van Jezus’ oneindige liefde. Het gebeuren van Jezus die zich op de berg transfigureert, doet ons ook beter de verrijzenis begrijpen. Om het mysterie van het kruis te begrijpen is het nodig op voorhand te weten dat Degene die lijdt en verheerlijkt wordt, niet slechts een mens is, maar de Zoon van God, die ons door Zijn trouwe liefde tot in de dood, verlost heeft. Zo hernieuwt de Vader Zijn messiaanse uitspraak over de Zoon, aan de oever van de Jordaan bij het doopsel en roept Hij op: “luistert naar Hem!” (Mc. 9, 7) [b:Mc. 9, 7]. De leerlingen zijn geroepen de Meester met vertrouwen en hoop te volgen, ondanks Zijn dood; Jezus’ Godheid moet zich juist op die manier, op het kruis, in Zijn dood manifesteren, zodat de evangelist Marcus in de mond van de honderdman de geloofsbelijdenis kan leggen: “Waarlijk, deze mens was een Zoon van God” (Mc. 15, 39) [b:Mc. 15, 39].

Keren wij ons nu in gebed tot de Maagd Maria, het menselijk schepsel dat innerlijk door de genade van Christus getransfigureerd is. Geven wij ons met vertrouwen over aan Haar moederlijke hulp om met geloof en grootmoedig de weg van de Vasten te vervolgen.