• Database vol kerkelijke documenten
  • Geloofsverdieping
  • Volledig in het Nederlands
  • Beheerd door vrijwilligers

Zoeken in kerkelijke documenten en berichten

x

In zijn Paus Benedictus XVI - Brief
Aan de Bisschoppen ter gelegenheid van de Apostolische brief Motu Propriodata Summorum Pontificum over het gebruik van de Romeinse Liturgie voorafgaand aan de hervorming van 1970
(7 juli 2007)
, benadrukte paus Benedictus XVI dat zijn besluit om de twee missalen naast elkaar te laten voortbestaan, niet alleen was ingegeven door zijn bedoeling om aan de wens van bepaalde groepen gelovigen tegemoet te komen, die gehecht waren aan de liturgische vormen van voor Vaticanum II, maar ook om een wederzijdse bevruchting van de twee vormen van dezelfde Romeinse ritus te bewerkstelligen. Met andere woorden, paus Benedictus XVI beoogde niet alleen hun vreedzame coëxistentie, maar ook de vervolmaking van beide vormen door de beste elementen uit beide missalen te benadrukken. Zo schreef hij: "De twee gebruiksvormen van de Romeinse liturgie kunnen elkaar wederzijds verrijken. In het oude missaal kunnen en moeten de nieuwe heiligen ingevoegd worden en enkele van de nieuwe prefaties. In de viering van het missaal van Paulus VI kan de sacraliteit, die veel mensen in de oude ritus aantrekt, sterker naar buiten komen dan dat tot nu toe vaak is gebeurd." Paus Benedictus XVI, Brief, Aan de Bisschoppen ter gelegenheid van de Apostolische brief "Motu Propriodata" Summorum Pontificum over het gebruik van de Romeinse Liturgie voorafgaand aan de hervorming van 1970 (7 juli 2007), 5 Het is derhalve in die termen dat de emeritus paus zijn verlangen te kennen gaf om een 'liturgische beweging' te herlanceren. In de parochies waar het Paus Benedictus XVI - Motu Proprio
Summorum Pontificum
Over het gebruik van de Romeinse Liturgie voorafgaand aan de hervorming van 1970
(7 juli 2007)
in werking is gesteld, getuigen de pastoors van een grotere vurigheid, zowel onder de gelovigen als onder de priesters, zoals de zeereerwaarde heer Rodheudt zelf kan beamen. Ook is er een weerslag en een positieve spirituele verandering te bespeuren in de manier waarop de Eucharistievieringen volgens de gewone vorm worden gevierd, in het bijzonder de herontdekking van aanbiddingswijzen ten aanzien van het Heilig Sacrament: knielen, kniebuigingen enzovoort, evenals een grotere devotie vanwege de gewijde stilte die de belangrijke momenten van het Heilig Misoffer behoort te kenmerken, om zo de priesters en gelovigen in staat te stellen het gevierde geloofsmysterie te verinnerlijken. Daarbij is het ook waar dat het nodig is om liturgische en geestelijke vorming bijzonder aan te moedigen en te bevorderen. Eveneens zal een grondig herziene pedagogie bevorderd moeten worden teneinde een bepaald formeel 'rubricisme' te overstijgen, door de riten van de Tridentijnse Mis uit te leggen aan degenen die er niet mee vertrouwd zijn, of die er slechts ten dele mee bekend zijn en die soms ... vooringenomen zijn. Daarvoor is het beslist noodzakelijk om een tweetalig missaal in het Latijn en in de landstaal te ontwikkelen, om een volledige, bewuste, innerlijke en meer vruchtbare deelname van de gelovigen aan de Eucharistievieringen mogelijk te maken. Ook is het zeer belangrijk om door middel van passende liturgische catechese de continuïteit tussen de twee Missalen te onderstrepen ... Veel priesters verklaren dat het om een stimulerende opdracht gaat, want zij zijn zich bewust dat zij aan een liturgische vernieuwing meewerken, door hun eigen steentje bij te dragen aan de 'liturgische beweging' waarover wij eerder spraken, dat wil zeggen, in werkelijkheid dragen zij bij aan die spirituele en mystieke, en daarom missionaire vernieuwing die Vaticanum II voor ogen had en waartoe paus Franciscus ons krachtig oproept.

De liturgie moet zich dus altijd hervormen om zodoende meer trouw te blijven aan haar mystieke essentie. Deze 'hervorming', die het waarachtige 'herstel', zoals bedoeld door Vaticanum II, meestentijds verving, werd echter in een oppervlakkige geest gerealiseerd en slechts op basis van één criterium: ten koste van alles een erfenis afschaffen die gezien moet worden als geheel en al negatief en achterhaald, om zo een kloof te doen ontstaan tussen de periode voor en na het Concilie. Niettemin volstaat het de 2e Vaticaans Concilie - Constitutie
Sacrosanctum Concilium
Over de heilige liturgie
(4 december 1963)
te hernemen en deze eerlijk te lezen zonder de betekenis geweld aan te doen, om te zien dat het werkelijke oogmerk van Vaticanum II niet was om een hervorming in te luiden die de gelegenheid zou bieden om te breken met de Traditie, maar integendeel, om de Traditie in haar diepste betekenis te hervinden en te bevestigen. Hieruit volgt dat wat de 'hervorming van de hervorming' wordt genoemd, en wat misschien met meer precisie de 'wederzijdse bevruchting der ritussen' genoemd zou moeten worden, om een uitdrukking van het leergezag van Benedictus XVI te hernemen, allereerst een geestelijke noodzakelijkheid is. En uiteraard betreft zij de twee vormen van de Romeinse ritus. De bijzondere zorg die aan de liturgie besteed dient te worden, de noodzaak om haar hoog te achten en om te ijveren voor haar schoonheid, haar sacrale karakter en het behoud van een juist evenwicht tussen trouw aan de Traditie en gerechtvaardigde ontwikkeling, en derhalve het absoluut en rigoureus verwerpen van elke hermeneutiek van discontinuïteit of breuk: deze elementen vormen het hart van iedere authentiek christelijke liturgie. Kardinaal Joseph Ratzinger bleef onvermoeibaar herhalen dat de crisis die de Kerk sinds vijftig jaar treft, voornamelijk sinds het Tweede Vaticaans Concilie, verbonden is met de crisis van de liturgie, en derhalve met gebrek aan respect, met desacralisatie en met het afvlakken van essentiële elementen van de goddelijke eredienst. Hij schrijft: "Ik ben ervan overtuigd dat de crisis in de Kerk die wij heden ten dage meemaken, voor een belangrijk deel berust op de desintegratie van de liturgie". Joseph Ratzinger, Ma vie. Souvenirs 1927-1977, Fayard 2005, p. 135

Document

Naam: WEDERZIJDSE VERRRIJKING VAN BEIDE VORMEN VAN DE ROMEINSE RITUS
Openingswoord voor het Congres "Bron voor de toekomst - tien jaar van het Motu Proprio 'Summorum Pontificum' van Paus Benedictus XVI." tijdens de 18e Keulse Internationale Liturgische Conferentie in Herzogenrath (Duitsland)
Soort: Congregatie voor de Eredienst en de Sacramenten
Auteur: Robertus Kard. Sarah
Datum: 31 maart 2017
Copyrights: © 2017, Robert Kard. Sarah / Die Tagespost / Vereniging Latijnse Liturgie
Vert. uit het Engels: drs. M. Muller
Bewerkt: 12 maart 2020

Referenties naar dit document

 
Geen documenten gevonden!

Opties

Internetadres
Startpagina van dit document
Referenties naar dit document
Referenties vanuit dit document
RK Documenten wordt mogelijk gemaakt door donaties van gebruikers.
© 1999 - 2021, Stg. InterKerk, Schiedam